AURA | Przestrzeń

To nie jest piosenka „o historii”.
To piosenka o tym, jak coś wraca.

Nie w formie wspomnienia opowiedzianego od początku do końca, tylko tak, jak wracają rzeczy zapisane w ciele: krótkim błyskiem, pulsem pod skórą, nagłym napięciem bez nazwy.
Dźwięk (radio) jest tu wyzwalaczem — czymś, co delikatnie uchyla zasłonę, która długo była zamknięta, nie siłą, ale sprawdzając, czy to już moment.

Obrazy wracają światłem, nie mrokiem. To nie ulga, tylko widoczność.
Potem pojawia się ciało: drgnienie, puls, chłód wchodzący pod drzwi. To dokładnie ta sama droga, którą idzie „Aura” — od sygnału, przez napięcie, aż do rozpoznania.

To utwór bardziej do przeżycia niż do zrozumienia.
Nie porządkuje. Nie zamyka.
Zostawia w stanie, który domaga się uwagi.

Na podstawie sceny "Przestrzeń, która wraca" z książki "AURA" Darek Dopierała
Książka Aura jest ukończona, ale jeszcze niedostępna.

Radio rozlewa muzykę po pokoju
jak ciepły oddech
przesuwający się
tuż nad powierzchnią skóry

Dźwięk wchodzi w przestrzeń lekko,
z miękkim zawahaniem,
jakby unosił zasłonę,
która długo nie chciała ustąpić

Obrazy wracają światłem,
wracają krótkimi błyskami,
niczym pamięć sposobu
zapomnianego oddechu

Melodie niosą coś delikatnego,
wymkniętego z lat,
co miało nie wracać,
a jednak ponownie dotyka

Obrazy wracają światłem,
wracają krótkimi błyskami,
niczym pamięć sposobu
zapomnianego oddechu

Wspomnienia uderzają pulsami,
dotknięte wewnętrznym drgnieniem,
układając się pod skórą jak wzór
który domaga się miejsca

Wspomnienia uderzają pulsami,
uderzają pod skórą,
wewnętrznym drgnieniem,
które domaga się miejsca

Powroty są ostre i krótkie,
niosące z sobą chłód,
mają kształt zimnego powietrza
co wsuwa się pod drzwi

Obrazy wracają światłem,
wracają krótkimi błyskami,
niczym pamięć sposobu
zapomnianego oddechu

Obrazy wracają światłem,
wracają krótkimi błyskami,
niczym pamięć sposobu
zapomnianego oddechu

Radio wciąż gra, odsłaniając to,
co miało pozostać w półcieniu.
Nie mają nazwy, nie mają porządku.

Radio wciąż gra, odsłaniając to,
co miało pozostać w półcieniu.
Nie mają nazwy, nie mają porządku.