مولانا: من بی‌خود و تو بی‌خود، ما را کی بَرَد خانه (با موسیقی)

غزلی از مولانا که مستی دو عاشق را به تصویر می‌کشد؛ حالتی که در آن، «من» و «تو» در آتش عشق گم می‌شوند، و خانه و راه نیز محو در شور وصال است.
در این اجرا، موسیقی و دکلمه، جان تازه‌ای به کلمات می‌بخشند و بیننده را به سفری درونی می‌برند.

رادیو نوا؛ صدای بی‌خودی، نغمه‌ی عشق و بی‌زمانی.

🎶 متن شعر
‏‎من بی‌خود و تو بی‌خود، ما را کی بَرَد خانه؟
‏‎من چند تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه؟»

‏‎در شهر یکی کس را، هُشیار نمی‌بینم
‏‎هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

‏‎جانا! به خرابات آ، تا لَذّتِ جان بینی
‏‎جان را چه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

‏‎هر گوشه یکی مستی، دستی زِ بَرِ دستی
‏‎وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

‏‎تو وقفِ خراباتی، دَخلت مِی و خَرجت مِی
‏‎زین وقف به هُشیاران، مَسپار یکی دانه

‏‎ای لولیِ بَربَط‌زن! تو مست‌تری یا من؟
‏‎ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من افسانه

‏‎از خانه برون رفتم، مَستیم به پیش آمد
‏‎در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

‏‎چون کشتیِ بی‌لنگر، کَژ می‌شد و مَژ می‌شد
‏‎وز حَسرتِ او مُرده، صد عاقل و فرزانه

‏‎گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخر زد و گفت: «ای جان!
‏‎نیمیم ز تُرکستان، نیمیم ز فَرغانه

‏‎نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل
‏‎نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

‏‎گفتم که «رفیقی کن، با من که منم خویش‌ات»
‏‎گفتا که «بِنَشْناسَم، من خویش، ز بیگانه»

‏‎من بی‌دل و دستارم، در خانهٔ خَمّارم
‏‎یک سینه سخن دارم، هین شرح دهم یا نِه؟

‏‎در حلقهٔ لنگانی، می‌بایدْت لنگیدن
‏‎این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلْیانه؟

‏‎سرمستِ چنان خوبی، کِی کم بُوَد از چوبی؟
‏‎برخاست فَغان آخر، از اُستُنِ حَنّانه

‏‎شمس‌ُالحقِ تبریزی! از خلق چه پرهیزی؟
‏‎اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فَتّانه

#مولانا #شعر_مولانا #دکلمه_عرفانی #رادیو_نوا #موسیقی_عرفانی #مولوی
#Rumi #RumiPoetry #PersianPoetry #MysticalMusic #RadioNava #SpiritualVoice #SufiPoetry #RumiQuotes #PoeticRecitation