Yetim Kasidesi - Hafız Mahmud Hataylı

Resûl-i Ekrem efendimiz bir bayram sabâhı
bayram namazını kıldırdıkdan sonra mescidden dışarı çıktı.
Bakdı ki bütün çocuklar bayram yapıyor, oynaşıyorlar.
Yalnız bir çocuk kenarda boynu bükük oturmuş ağlıyor.
Resûl-i Ekrem Efendimiz pek rakîk oldukları için
çocuğun ağladığını görünce hemen onun yanına giderek başını okşadı ve ona sordu :
Evlâdım, bugün bayram, sen niye ağlıyorsun?
Resûlullah'ı tanıyamayan çocuk, şöyle cevap verdi :
Ben ağlamayayım da kim ağlasın.
Benim kimim kimsem yok.
Babam bir gazâda şehîd olmuş...
Annem de başka biriyle evlendi, ben kimsesiz kaldım.
Bugün sevinip oynayan çocukların karınları tok, sırtlarında da güzel elbiseleri var.
Benim ise ne sırtımda doğru dürüst bir elbise ne de karnımda bir lokma var.
Bu hâlde ben nasıl bayram yapayım?
Resûl-i Ekrem Efendimiz çocuğun bu sözlerini duyuncamübârek gözlerinden yaşlar boşandı ve çocuğa şöyle hitâb buyurdular :
Evlâdım, ister misin ben senin baban olayım, annen Âişe olsun, Fâtıma halan olsun, Ali amcan olsun, Hasan Hüseyin kardeşlerin olsun, ister misin?
Çocuk Efendimizin bu hitâbını duyar duymaz onu tanıdı ve sevinçle "Yoksa sen Resûlullah mısın?" dedi. Resûl-i Ekrem Efendimiz o yetîmi aldı, başını okşadı, omuzuna aldı, hâne-i saâdetine götürdü, yedirdi, içirdi. O yetîm yavrucak o vakit bayram yapdı.
Ve Çocuk, Peygamberimizden izin alıp tekrar çocukların arasına döndü.
Ama bu sefer kenardan seyretmiyordu.
Oyuna katılmış, onlar gibi oynamaya başlamıştı.
Çocuklar bu değişikliği merak edip çocuğa sordular:
Ağlıyordun, üstün başın dökülüyordu,
Şimdi bakıyoruz yeni elbiseler giydin, aramıza katılıp oynuyorsun.
Sebebi nedir?
Yerimde olsaydınız siz de sevinirdiniz, diye konuştu çocuk
Resûlallah babam oldu !
Âişe annem
Fâtıma halam
Ali amcam oldular, Hasan Hüseyin kardeşlerim oldu.

Çocuklar hasretle iç çektiler, bir ağızdan şöyle dediler:
Keşke biz de senin gibi yetim ve öksüz kalsaydık da, Peygamber torunu olma şerefini kazansaydık...

Muhammed aleyhisselâm Arapların da diğer kavimlerin de en şereflisidir
Muhammed aleyhisselâm çok lutufkâr ve cömerttir
Muhammed aleyhisselâm bütün güzellikleri kendisinde toplamışdır
Muhammed aleyhisselâm dünyâ yüzündekilerin en hayırlısıdır

O'na salat ve selam olsun.


خَرَجَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
يَوْمَ الْعِيدِ لِأَجْلِ صَلَاةِ الْعِيدِ
فَرَأَى الصِّبْيَانَ يَلْعَبُون
وَوَجَد صَبِيًّا وَاقِفًا يَبْكِى
فَقَالَ لَهُ النَّبِىُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
مَا يُبْكِيكَ أَيُّهَا الصَّبِىُّ
فَقَالَ لَهُ الصَّبِىُّ وَهُوَ لَمْ يَعْرِفْ أَنَّهُ النَّبِىّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
دَعْنى أَيُّهَا الرَّجُلُ !
فَإِنْ أَبَى مَاتَ فِي إحْدَى الْغَزَوَات مَعَ رَسُولِ اللَّهِ
فأمى تَزَوَّجَتْ بِغَيْرِ أَبِى ، فَأَخَذ دَارِى ، وَأَكَل مَالِى
فَصِرْتُ كَمَا تَرانِى
عَارِيًا ، جَائِعًا ، حَزِينًا ، ذَلِيلًا .
فَلَمَّا أَتَى يَوْمُ الْعِيدِ
رَأَيْت الصِّبْيَان يَلْعَبُون
فَتَجَدَّد حُزنى فَبَكَيْت .
فَقَالَ لَهُ النَّبِىُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
أَمَا تَرْضَى أَنْ أَكُونَ لَك أَبَا
وَعَائِشَةُ أُمَّا
وَفَاطِمَةُ أُخْتًا
وَعَلَىُ عمّا
وَالحَسَنُ وَالْحُسَيْن أَخْوةً
فَقَالَ لَهُ الصَّبِىّ
وكَيْفَ لَا أَرْضَى يَا رَسُولَ اللَّهِ
فَأَخَذَه النَّبِىّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
وَتَوَجَّهَ بِهِ إلَى دَارِهِ
فَأَطْعَمَه وَأَلْبَسَه لِبَاسَ الْعِيد .
فَخَرَج الصَّبِىُّ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ
فَقَالَو لَهُ الصِّبْيَان
كُنْتَ وَاقِفًا بَيْنَنَاالْآن تَبْكِى
وما يُضْحِكُك الْآن
فَقَالَ لَهُمْ : كُنْتُ جَائِعًا فَشَبِعْت
وَكُنْتُ عَارِيًا فَكُسِيت
وَكُنْتُ بِغَيْر أَب فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ أَبِي وَعَائِشَةُ أُمِّي وَفَاطِمَةُ أُخْتِي
وَعَلِيٌّ عَمِّي وَالْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ إخْوَتِي ،
فَقَالَو لَهُ الصِّبْيَان : يَا لَيْتَ آبَائَنَا مَاتُوا فِي
إحْدَى الْغَزَوَات مَعَ رَسُولِ اللَّهِ
اللَّهُمُّ صِلِّ وَسَلَّم وَبَارِكَ عَلَيْهِ