孤城 (Gūchéng-เมืองที่เดี่ยวดาย)

เพลง "孤城 (Gūchéng) - เมืองที่เดียวดาย"


檐下雨 滴落 这一季 的寒
หยาดฝนร่วงหล่นจากชายคา พร้อมความเหน็บหนาวของฤดูกาลนี้
烛火 摇曳 明灭 了孤单
แสงเทียนวูบไหว ส่องสว่างและดับลงท่ามกลางความเดียวดาย
轻抚 琴弦 指尖 却微颤
กรีดนิ้วบรรเลงพิณ ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทา
这首 曲子 弹不完 遗憾
บทเพลงนี้... ไม่อาจบรรเลงความเสียใจได้จบสิ้น

谁曾说 许我 一世 长安
ใครกันที่เคยเอ่ยคำสัญญา ว่าจะมอบความสงบสุขชั่วชีวิตให้แก่ข้า
如今 只剩 枯叶 堆满山
บัดนี้เหลือเพียงใบไม้แห้งกรอบ ที่ทับถมเต็มขุนเขา
望穿 秋水 望不尽 江滩
เฝ้ามองออกไปจนสุดสายตา ก็ไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุดของสายน้ำ
你的 归期 比永远 还慢
วันหวนคืนของท่าน ช่างยาวนานยิ่งกว่าคำว่าตลอดกาล

岁月 斑驳 了 门环
กาลเวลาทิ้งร่องรอยความเก่าแก่ไว้บนห่วงประตู
这等待 经不起 试探
การรอคอยนี้ ช่างเปราะบางเกินกว่าจะหยั่งวัดได้
风 吹乱 愁绪 千转
สายลมพัดพาความโศกเศร้าให้ปั่นป่วนนับพันครั้ง
只留下 一声 长叹
ทิ้งไว้เพียงเสียงถอนหายใจที่ยาวนาน

这一座 孤城 锁住 一个人
เมืองที่โดดเดี่ยวแห่งนี้ กักขังคนคนหนึ่งเอาไว้
守着那 只有 泪水的 缘分
เฝ้ารักษาวาสนา ที่มีเพียงคราบน้ำตา
誓言 太真 伤口 太深
คำสาบานช่างจริงแท้ แต่บาดแผลกลับลึกล้ำ
每一个 黄昏 都像 刀刃
ทุกช่วงเวลาพลบค่ำ เจ็บปวดราวกับถูกคมมีดกรีดแทง
这一座 孤城 埋葬 了青春
เมืองที่โดดเดี่ยวแห่งนี้ ได้ฝังกลบช่วงเวลาวัยเยาว์ไปจนหมดสิ้น
等不到 那个 踏雪 归来的人
ไม่อาจรอคอยคนผู้นั้น ที่จะย่ำหิมะหวนคืนกลับมา
月光 虽冷 却懂 我心 沉沦
แม้แสงจันทร์จะเยือกเย็น แต่กลับเข้าใจหัวใจที่จมดิ่งของข้า
这辈子 也许 注定 有缘 无分
ชาตินี้ บางทีอาจถูกลิขิตมาให้มีวาสนาต่อกัน แต่ไร้ซึ่งหนทางครองคู่

墨迹 已干 书信 寄何处
รอยหมึกแห้งเหือดแล้ว แต่จดหมายฉบับนี้จะส่งไปที่ใด
千山 万水 挡不住 荒芜
ขุนเขาลำเนาไพรนับพันลี้ ไม่อาจขวางกั้นความอ้างว้างว่างเปล่า
梦里 花开 醒来 是迷雾
ในฝันเห็นดอกไม้ผลิบาน ยามตื่นกลับพบเพียงหมอกควัน
谁能 陪我 走完 这归途
จะมีใครเล่า... ที่จะร่วมเดินทางในเส้นทางหวนคืนนี้ไปกับข้า

红颜 易老 岁月 无情
รูปโฉมร่วงโรยง่ายดาย กาลเวลาช่างไร้ความปรานี
这相思 熬白 了发鬓
ความคะนึงหานี้ เคี่ยวกรำจนผมข้างจอนหูเปลี่ยนเป็นสีขาว
听 窗外 风铃 叮咛
ฟังเสียงกระดิ่งลมที่หน้าต่าง ส่งเสียงแว่วดัง
是不是 你 回来 的声音
นั่นใช่เสียงการกลับมาของท่านหรือไม่?

若能 重来 绝不 让你 远行
หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่มีวันยอมให้ท่านเดินทางไกล
哪怕 粗茶 淡饭 共度 此生
แม้นต้องกินอยู่อย่างยากจน ก็ขอเพียงได้ใช้ชีวิตร่วมกัน
可惜 命运从不 让人 觉醒
น่าเสียดาย ที่โชคชะตาไม่เคยปล่อยให้ใครได้รู้ตัวทัน
只留 遗憾 在 风中 飘零
เหลือทิ้งไว้เพียงความเสียใจ ที่ล่องลอยไปในสายลม

这一座 孤城... 只有 一个人...
เมืองที่โดดเดี่ยวแห่งนี้... เหลือเพียงคนคนหนึ่ง...
守着那... 残存 的 温存...
เฝ้ารักษา... ความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่...
等你... 在孤城...
รอคอยท่าน... ณ เมืองที่เดียวดาย