"ห้องขังวิญญาณ... สาปนิรันดร์"

แบงค์: "นนท์... มึงเคยได้ยินเรื่อง 'ห้อง 509' ของตึกเก่าที่เพิ่งทุบไปไหม? ...ที่เขาต้องทุบตึกทิ้ง ไม่ใช่เพราะมันเก่านะเว้ย... แต่เพราะห้องนั้น... มันแก้ไม่ได้"

นนท์: "แก้ไม่ได้? หมายถึงรีโนเวทไม่ได้เหรอพี่?"

แบงค์: "หมายถึง 'ปลดปล่อยวิญญาณ' ไม่ได้ต่างหาก... เรื่องนี้กูรู้ดี เพราะกูเคยอยู่ห้องตรงข้าม... เมื่อ 5 ปีก่อน มีคู่รักคู่หนึ่งมาเช่าอยู่ ผู้หญิงชื่อ 'ฝ้าย' ผู้ชายชื่อ 'เอก'... รักกันปานจะกลืนกิน แต่หลังๆ ทะเลาะกันหนักเพราะฝ่ายชายปันใจ"

แบงค์: "อีฝ้ายมันเป็นคนเล่นของ... มันรับไม่ได้ที่ผัวจะทิ้ง... คืนนั้นกูได้ยินเสียงสวดมนต์พึมพำดังมาจากห้องมันทั้งคืน... ภาษาอะไรก็ไม่รู้ ฟังแล้วปวดหัวจี๊ดๆ... แล้วตามด้วยเสียง 'ตอกตะปู'... โป๊ก... โป๊ก... ดังสะเทือนมาถึงห้องกู"

แบงค์: "เช้ามา... เงียบกริบ... ป้าแม่บ้านไปเคาะเรียกก็ไม่เปิด พอเอากุญแจสำรองไขเข้าไป... ภาพแม่งนรกแตก! ...ไอ้เอกโดนมัดตราสังข์นั่งพิงกำแพง ตาเหลือกค้าง... ส่วนอีฝ้าย... นอนตายจมกองเลือดอยู่ข้างๆ มือมันกำ 'มีดหมอ' แน่น"

แบงค์: "แต่ที่สยองกว่าศพคือ... 'ผนังห้อง'... อีฝ้ายมันเอา 'เลือด' ตัวเองผสมกับ 'น้ำมันพราย'... เขียนยันต์ปิดตายไว้ทั่วห้อง! ทั้งเพดาน พื้น ประตู หน้าต่าง... ไม่มีที่ว่างเลย! ...ตำรวจบอกว่ามันฆ่าผัวแล้วฆ่าตัวตายบูชายันต์ เพื่อผูกวิญญาณให้ติดกันตลอดไป ห้ามใครออก ห้ามใครเข้า!"

นนท์: "เชี่ย... แล้วหลังจากนั้นมีคนอยู่ไหมพี่?"

แบงค์: "มีดิ... คนไม่รู้เรื่องมาเช่าต่อ... อยู่ได้คืนเดียวหนีป่าราบทุกคน! ...เขาบอกว่า พอดึกๆ จะเห็นอีฝ้ายกับไอ้เอก... นั่งจ้องหน้ากันอยู่ที่มุมห้อง... ตัวติดกันเหมือนแฝดสยาม... แล้วไอ้เอกจะพยายามวิ่งมาที่ประตู ตะโกนว่า 'ช่วยด้วย! กูออกไม่ได้! มันขังกูไว้!'"

แบงค์: "แต่พอไอ้เอกจะพ้นประตู... จะมี 'มือสีดำ' นับร้อยมือ ผุดออกมาจากยันต์บนกำแพง... กระชากร่างไอ้เอกกลับเข้าไปกระแทกพื้น! ตึง! ...แล้วอีฝ้ายก็จะหัวเราะเสียงแหลมๆ... 'มึงไปไหนไม่ได้... สัญญาก็คือสัญญา...'"

แบงค์: "เจ้าของหอจ้างหมอผีมาเป็นสิบ... พระเกจิดังๆ ก็มา... พอท่านก้าวเข้าไปในห้อง... ท่านถอยหลังกรูดเลยนะ! ...ท่านบอกว่า 'แก้อะไรไม่ได้แล้วโยม... ยันต์นี้มันไม่ได้แค่เขียนบนปูน... แต่มันลงอาคมฝังไปในเสาเข็มตึก... วิญญาณถูกหลอมรวมไปกับห้องนี้แล้ว... ตราบใดที่ห้องนี้ยังตั้งอยู่ พวกมันก็ต้องอยู่ที่นี่... เป็นนรกที่พวกมันสร้างเอง'"

แบงค์: "สุดท้ายเจ้าของหอทำอะไรไม่ได้... ต้องก่ออิฐปิดตายห้องนั้น... แต่กูที่อยู่ห้องตรงข้าม... ทุกคืนวันพระ... กูยังได้ยินเสียงไอ้เอกกรีดร้อง... เสียงทุบกำแพง ปัง! ปัง! ...และเสียงอีฝ้ายสวดมนต์ขับกล่อม... วนเวียนอยู่อย่างนั้นไม่มีวันจบสิ้น"

แบงค์: "จนกระทั่งทุบตึกทิ้งนั่นแหละ... แต่กูเชื่อนะ... ว่าต่อให้ตึกหายไป... ที่ตรงนั้นก็ยังเป็น 'คุก' ของพวกมันอยู่ดี"