Deze persoon heeft er spijt van jou verloren te hebben. Wat ze doet wanneer niemand kijkt

Volgens de Jungiaanse psychologie, wanneer iemand diepe spijt voelt over het verlies van een significant persoon, blijft deze emotie niet beperkt tot hun geest maar manifesteert zich via subtiele energetische verbindingen die Jung het "collectieve psychische veld" noemde. Intense spijt creëert een psychologische toestand waarin het onbewuste van de persoon die iemand verloren heeft voortdurend gedachten, emoties en herinneringen projecteert naar het object van hun verlies, wat datgene genereert wat Jung identificeerde als synchroniciteitsfenomenen. In momenten van eenzaamheid herbeleeft deze persoon vaak mentaal gesprekken, verkeerde beslissingen en gedeelde momenten, een proces dat Jung "confrontatie met de Schaduw" noemde – de acceptatie van ontkende aspecten van zichzelf die bijdroegen aan het verlies. Dit onbewuste innerlijke werk genereert psychische energie die door de andere persoon kan worden waargenomen via terugkerende dromen, plotselinge gedachten of een onverklaarbaar gevoel herinnerd te worden. Jung geloofde dat dergelijke verbindingen de fysieke ruimte overstijgen omdat psyches met elkaar verbonden zijn in het collectieve onbewuste, wat non-verbale communicatie tussen gebonden zielen mogelijk maakt. De persoon die spijt ervaart, neemt vaak deel aan privérituelen zoals het bekijken van foto's, het herlezen van berichten of het bezoeken van gedeelde plaatsen, waarbij ze onbewust proberen de archetypische band levend te houden. Deze verwerking van verdriet en spijt is essentieel voor individuatie, maar creëert ook een energetische afdruk die de andere persoon kan voelen via hun eigen psychische gevoeligheid.