Bırakmayız Seni, En Büyük Eserin Bize Emânet

Bugün memleketimiz dediğimiz Anadolu; Osmanlı Devleti’nin son iki yüz yılında geri plana
atılmış, hatta unutulmuş, halkı bir başına bırakılmıştı. Mustafa Kemal Atatürk, Millî
Mücadele’nin temellerini Anadolu’nun bağrında attı. Zaferden sonra Cumhuriyet’in ilanıyla
birlikte Anadolu’yu karış karış gezerek vatandaşıyla iç içe olmayı tercih etti; halkın dertlerini
kendi derdi edindi. Halkı tebaa değil, eşit haklara sahip yurttaşlar olarak gördü ve hep öyle
davrandı; şehirlisinden köylüsüne, kadınından erkeğine kadar… Gazi Mustafa Kemal Atatürk,
Anadolu insanıyla gerçek anlamda buluşan ilk liderdi. Ülkeyi demir ağlarla donatırken yurt
gezilerini de “Beyaz Tren” adı verilen bir trenle yaptı. Tüm yurdu aylarca süren uzun
seyahatlerle baştan sona katetti. Ömrünün son günlerine kadar bu trenle yurdu gezen
Atatürk’ün ebediyete yolculuğu da yine bu trenle oldu.

Dolmabahçe Sarayı'ndan gelen acı haberle tüm Türkiye ağır bir sessizliğe büründü. Ulu
Önderimizin büyük kaybının ardından, son yolculuğuna çıkarılışı da tarihe sığmayacak kadar
derin bir hüzünle başladı. Atamızın naaşı, Dolmabahçe Sarayı’ndan Yavuz Zırhlısı ile İzmit’e
nakledildi. Buradan nakledildiği tren, öyle yoğun bir ilgiyle karşılaştı ki Ankara’ya tam 17
saatte varabildi. Bu, bir milletin veda seremonisiydi. Anadolu halkını bir an olsun yalnız
bırakmayan Atatürk’ü, halkı da son yolculuğunda yalnız bırakmadı. Köylerden, kasabalardan
gelen insanlar, treni neredeyse durma seviyesine gelecek şekilde akına uğrattı. Binlerce
insan treni karşılamak, ona son bir kez veda edebilmek için gözlerinde yaşlarla, ellerinde
çiçeklerle, kalplerinde tarifsiz bir acıyla yollarda hazır bekledi. Gazi Mustafa Kemal Atatürk,
belki de dünyanın en uzun vedasıyla ebedi yolculuğuna uğurlandı. Bu, sıradan bir vedadan
çok daha fazlasıydı. Bu, bir liderin halkına olan sevgisinin ve halkının ona duyduğu bağlılığın
ebediyete uzanan yolculuğuydu.