Τρεις φορές την ημέρα ο αγρότης την πίεζε. Η πράξη του καουμπόι άλλαξε τα πάντα.

Στον ουρανό των συνόρων του Γουαϊόμινγκ, ο ήλιος δεν έλαμπε ως ζωογόνο αστέρι, αλλά κοίταζε προς τα κάτω στην άγονη περιοχή από κάτω σαν ένα σκληρό, πυρακτωμένο μάτι, σαν να παρακολουθούσε ποιος θα άντεχε περισσότερο στον αγώνα ενάντια στην αφυδάτωση και την απελπισία. Εδώ η σιωπή είχε βάρος, μια τέτοια φυσική πίεση που μπορούσε να συντρίψει την ανθρώπινη ψυχή πριν ακόμα το σώμα εγκαταλείψει τον αγώνα με τη δίψα. Σε αυτή την ατελείωτη σιωπή, όπου μόνο το σφύριγμα του ανέμου, το θρόισμα της άμμου και το μακρινό, απόκοσμο ουρλιαχτό των λύκων της πεδιάδας έσπαγαν τη μονοτονία, στεκόταν ένα αγρόκτημα, στους τοίχους του οποίου κατοικούσαν σκοτεινότερες σκιές από αυτές που η νύχτα θα μπορούσε ποτέ να σχεδιάσει στο ραγισμένο έδαφος. Η Μπέττυ ήταν είκοσι πέντε ετών, μια νεαρή γυναίκα, στο πρόσωπο της οποίας θα έπρεπε να υπάρχει ακόμα η φρεσκάδα της νεότητας, αλλά στα μάτια της αντανακλούσε η κούραση ενός εκατοντάχρονου ανθρώπου και όλος ο πόνος του κόσμου. Κάθε πρωί, όταν άνοιγε τα μάτια της στο μουχλιασμένο δωμάτιο, δεν ήταν το φως του ήλιου που έρεε στη συνείδησή της, αλλά το μολύβδινο βάρος της συνειδητοποίησης ότι μια άλλη μέρα ξεκινούσε στην κόλαση της γης. Τα κάγκελα εδώ δεν ήταν φτιαγμένα από σίδερο, αλλά από φόβο, ευπάθεια και τη θέληση ενός άνδρα που φανταζόταν τον εαυτό του θεό σε αυτό το έρημο, εκτός νόμου κομμάτι γης. Αλλά η μοίρα είναι ένας περίεργος, απρόβλεπτος παίκτης. Μερικές φορές ανάβει τη μικρή, τρεμάμενη φλόγα της ελπίδας στο βαθύτερο σκοτάδι, και μερικές φορές η λύτρωση δεν έρχεται με φτερά αγγέλου σε λευκό φως, αλλά με μια σκονισμένη μπότα, κάτω από ένα φθαρμένο καπέλο, στην πλάτη ενός κουρασμένου αλόγου. Όταν στον ορίζοντα, στο τρέμουλο του αντικατοπτρισμού, εμφανίστηκε η σιλουέτα του μοναχικού καβαλάρη, κανείς δεν ήξερε ακόμα ότι στο αγρόκτημα Μιλόρ ο τροχός του χρόνου είχε σταματήσει, για να αρχίσει να γυρίζει προς τα πίσω. Αυτή η ιστορία δεν αφορά μόνο την απλή επιβίωση, αλλά εκείνη τη στιγμή που αλλάζει τη μοίρα, όταν το θύμα αποφασίζει να επιλέξει το θάρρος αντί για τον φόβο που καταβροχθίζει τα πάντα, ακόμα κι αν τα χέρια του τρέμουν και η καρδιά του είναι έτοιμη να πεταχτεί από τη θέση της.