Gilan Gardi yarane dorhami marlik. گیلان گردی یاران دورهمی مارلیک

با درود به یاران دورهمی
و سرانجام سه شنبه،یازدهم آذر
یکهزار و چهار صد و چهار فرارسید
و ما بیست یار دورهمی شال و کلاه
کرده و به مقصد یعنی
منطقه دیدنی"نقله بر"رهسپار شدیم
.خوشبختانه خیلی زود
تابلوی "نقله بر"را در راست خود
مشاهده کرده و از پیچ آن به سر
بالایی زدیم.از همان ابتدا وارد
جنگل شدیم که فقط با یک جاده
باریک از هم جدا شده بودند.
درختان سرافراز به رنگ و لعاب
مزین دو طرف جاده چنان به انبوه
می‌زدند که انگار همدیگر را بسوی
جاده هل داده تا آنرا مسخر خود
کرده و این آدم های خود شیفته
اشرف مخلوقات را از محدوده خود
دور کرده تا کمتر آسیب ببینند.هر
چه جلوتر میرفتیم،خوشبختانه از
سازه‌های نا همساز با محیط دیده
نمیشد.جاده بقدری باریک بود که
شاخ و برگ درختان دو سوی جاده
از بالا به آغوش هم رفته و شکل و
شمایل گنبدی رنگین کمانی را خلق
کرده و از پایین نیز تونلی رنگین
ایجاد کرده بودند.عشق ما سه شنبه
گردان رفتن به درون این تونل‌های
نیمه تاریک بود.چه حالی میداد،
عبور از میان آنها وقتیکه از هر طرف در احاطه طبیعت سر سبز
یا به رنگین نشسته در پاییز بودند.
پیچ و خم های جاده ای شروع
شده بود و همچنین شیب ها و
فرازهای جاده ای که مناظر و
چشم اندازها را با حرکت آهسته
به چشمهای شما هدیه میکردند.
چشمها از تماشای اینهمه قشنگی
و زیبایی مسحورکننده،طرب انگیز
و فرحناز جرات پلک زدن نداشتند
تا صحنه ای را یا لحظه ای را از
دست بدهند.انچه می‌دیدیم رویایی
بود و خود نیز به رویا میرفتیم.
به محل مورد نظر که سه سال پیش در فصلی دیگر پاتوق ما شده
بود،رسیدیم.ماشینها را در سمت راست و کیپ درختان پارک کردیم.
سمت چپ را کوههای جنگلی سر
بفلک کشیده که گویی به قلمرو
آسمان سرک کشیده بودند،در
قلمرو خود داشتند.سمت راست
با سه چهر متر فاصله به عمق زده
و سپس یک محوطه پهناور به وسعت یک مربع صد متری را
تشکیل داده بود که درختان زیبای
هیرکانی با فاصله از هم جا خوش
کرده بودند.محل مناسبی را جهت
زیراندازها مشخص کرده و وسایل
را روی آنها قرار داده و با استقرار
دو سه نفر که مایل به پیاده روی
دوم نبودند،سایرین قدم زنی دوم
را شروع کردیم.این دفعه به ژرفای
جنگل زدیم.جنگل هیرکانی با آن
درختان پر شاخه پیچیده در هم
ما را به عمق خود فرا می‌خواند.
باور کردنی نبود که همگی مسحور
شده و به درون هزارتوی جنگل
پیش میرفتیم.گویی که اراده ای
از ما نبود،به اراده ای دیگر پیش
میرفتیم.یک نسیم ملایم وزیدن
گرفت.مشخص نبود،وزیدن ملایم
باد بود یا زمزمه افسونگرانه درختان هیرکانی که از میلیونها
سال قبل همینطور زمزمه میکردند.
کسی حرفی نمیزد.فقط زمزمه ای
بگوش می‌رسید و همچنین صدای
خوش آیند و آهنگین گام‌ها روی
برگهای پاییزی که زمین را مزین
به یک فرش رنگین نموده بودند.
انگار بی اختیار پیش میرفتیم.
محوطه جنگلی تپه ای شناسایی
مسیر را دشوار کرده بود.داشتیم
گم می‌شدیم و شاید گم شده بودیم.این موقع نوای شیرین و
گوش نواز پرندگان به جان گوش
رسید که بهوش آورنده بود.به
خود آمدیم.میانه جنگل بودیم.
ساعت به نیم میزد.باید تصمیم
می‌گرفتیم که گرفتیم.حرکت به
چپ تا آخر.یکپارچه و اینبار ارادی
در کنار هم به راه خود ادامه دادیم.
اضافه شود که گم شدن در جنگل
بسیار خوفناک است.سکوت ناگهانی
آن اعتماد به نفس را کم کرده و
اراده به تصمیم درست را خلل می
رساند.شاید یکساعت همان مسیر
تعیین شده را پیمودیم که از دور
صدای عبور ماشین را شنیده و نفس به راحتی کشیدیم.تازه گرسنگی بیدار شده بود.به جاده
رسیده و در امتداد آن به پایین
زدیم.به محل آسایش دوستان
رسیدیم.یاران جوانتر و پر تلاش
تر فورا به گرم کردن خوراک ناهار
اقدام کردند.نیمساعت بعد به دور
سفره نشسته و مشغول خوردن
ناهار شدیم.در میانه ناهار بودیم
که لقمه به دهان با اعجاب انگیز
ترین صحنه دوران سه شنبه گردی
خود مواجه شدیم که لقمه قورت
شد.باد بسیار ملایمی وزیدن گرفت
و ناگهان از هر چهار طرف ما،هزاران برگ رنگی رقصان و
عشوه کنان و به کندی و آهستگی
بسوی جاذبه نیوتونی زمین پایین
می‌آمدند.ناهار به فراموشی سپرده
شد و همگی مات و مبهوت به این
رویداد بی نظیر خیره شده و تداوم
آنرا به تماشا نشستیم.برخی از یاران ناهار را به کناری گذاشته و
فورا به فیلم برداری از این صحنه
بکر و بدیع همت گماردند.همه جور
رقص دیده بودیم.این یکی شاهکار
طبیعت خزان پاییزی بود که ما را
در شگفت فرو برد.فکر کنم خیلی ها
ناهار را تمام نکردند.چهار پنج حیوان نجیب عوعو کنان از باقی
مانده غذا نوش جان کرده و با
صدای خود سپاسی را به نمایش
گذاشتند.تا سه ونیم به هنرنمایی
برخی از یاران مهمان شدیم.طبق
روال،سه و نیم برخاسته،وسایل
را به ماشین‌ها زدیم.سپس بهم
بدرود گفته و رهسپار شهر باران
شدیم.و سرانجام یک سه شنبه
دیگر با خوشی و خرمی و پیاده
روی و جنگل گردی به پایان رسید.
مارلیک