«Երկրորդ շնչառություն»․ Բալետը՝ ճակատագիր, սեր և ֆանատիկ նվիրում. Անժելա Պարոնյանի պատմությունը

Բալետի փշոտ ու գեղեցիկ ճանապարհի սկզբին Անժելա Պարոնյանը պատահաբար է հայտնվել, բայց ճկուն ու նուրբ աղջնակը կարողացել է հաջողությամբ առաջ ընթանալ: Նա հավատում է ճակատագրին ու պատահականության գործոնին: «Ես ընդամենը նիհար ու ճկուն էի, սիրում էի երաժշտության տակ տանը հայելու առաջ պարել»,- պատմում է նա՝ ավելացնելով, որ բավականին խիստ ընտրությունն (քասթինգն) անցնելուց հետո իրեն ընդունել են փորձարարական դասարան:

«Բալետը բավականին ծանր մասնագիտություն է թե՛ ուսումնական գործընթացի, թե՛ բեմ դուրս գալու առումով, և եթե դու ֆանատիկորեն չնվիրվես, ոչ մի հաջողության չես հասնի»,- ասում է պարուհին՝ հավելելով, որ բալետը երաժշտության, պարի, մարմնամարզության և դերասանական խաղի սինթեզ է:

Ազնվազարմ տատիկի ազդեցությունը, ռուսական բալետի վահանովյան մշակույթի խիստ չափանիշները 18-ամյա արտիստուհուն արդեն հայտնի էին դարձրել խորհրդային Երևանի բոհեմական կյանքում: Ինչպես մասնագիտական ուղին, այնպես էլ կյանքի միակ սերն արտիստուհին համարում է պատահական գյուտ: Իրենից 18 տարով մեծ պրոֆեսիոնալ նկարիչը, երիտասարդ պարուհու դիմանկարը ստեղծելուց հետո, սիրահարվել է նրան՝ ապահովելով համատեղ երջանիկ կեսդարյա կյանքը: Տիկին Անժելան հիշում է ամուսնու արվեստանոցի ընկերական հավաքները, որոնց մշտական ներկաներից էին Մհեր Մկրտչյանը, Խորեն Աբրահամյանը, Պարույր Սևակը, Ֆրունզե Դովլաթյանը և շատ այլ հայտնիներ:

Երջանիկ ու բովանդակալից կյանքի համար 78-ամյա տիկին Անժելան կարևորում է սիրած մասնագիտությունն ու ամուր ընտանիքը: «Ինչ որ անում ես կյանքում, պիտի անես սիրով ու նվիրվածությամբ: Երեխաների դաստիարակության հարցում էգոիզմն անթույլատրելի է. պիտի անձնուրաց նվիրվես, հոգաս նրանց կրթության, հոգեկան վիճակի համար ու ճաշակ ձևավորես»,- եզրափակում է արտիստուհին: