Beton Mezar

Beton mezar uzak siren sesi hayal et
beton kokusu burnumda, gece yine ağır...
başlıyorum.
doğdum bu şehirde, annem gözyaşıyla yıkadı
babama “büyüyünce adam ol” dedi, ama adamlar burada çürüdü
okul duvarlarında isim kazıdım bıçakla
öğretmen “gelecek var” dedi, ben geleceği sokakla
on dört yaşında ilk sigaram, ilk kavgam
kafamda planlar büyük, cebimde beş kuruş haram
dost dediklerim sattı, en yakınım sırtımdan vurdu
güvenmek lüksmüş, ben bedelini kanla ödedim durdu
şimdi geceleri yalnız yürürüm, kulaklıkta kendi sesim
her köşe başı anı, her duvarda eski resmim
paranın peşinde koşanlar oldu köpek gibi
ben kalemin peşinde kaldım, o yüzden hâlâ gerçek gibi

beton mezar bu şehir, gömülür hayaller
kalktım defalarca, küllerimden yine alevler
sesim kısılmadı, boğazım yanık olsa da
bu rap benim isyanım, susturamazlar asla
beton mezar bu şehir, üstümde tonlarca yük
ama kök saldım asfalta, kırılmaz bu kök
gözlerimde kin değil, sadece gerçek var
bu sokaklar beni büyüttü, ben de onları yazar

yirmi beş yaşında hâlâ aynı mahalle
değişen sadece yüzler, aynı pislik, aynı alle
bazı kardeşlerim mapusta, bazıları toprakta
bazıları da zengin oldu, sattı ruhunu paraya bak ta
ben satmadım, o yüzden aç kaldım bazen
ama vicdanım rahat, uyku çekerim derin
fake’ler flex yapar instagram’da altın zincir
ben zincirleri kırdım, kalemle değil mihr
hayat bir kumar, ben all-in gittim hep
kaybettim çok şey ama kazandım kendimi net
şimdi mikrofon elimde, bomba gibi patlar her bar
düşmanlarım duysun, ben hâlâ burdayım, dimdik ayakta var

beton mezar bu şehir, gömülür hayaller
kalktım defalarca, küllerimden yine alevler
sesim kısılmadı, boğazım yanık olsa da
bu rap benim isyanım, susturamazlar asla

bir gün giderim belki, ama izim kalır burada
duvarlarda, sokaklarda, gençlerin dilinde dura
bu beton mezardan çiçek açar bazen
adı rap olur, adı direniş olur, adı biz olur...