Eski Bir Seccade | Huzur Yolcuları

Eski Bir Seccade | Huzur Yolcuları

Yalnız kaldım geceyle,
Suskun kaldı dilim.
İçimden yükselen bir nefes
Adını anar derin derin.

Yürüdüm karanlık sokaklarda,
Gölge gibi peşimde günahlarım.
Her adımda içimden bir ses,
“Yorulmadın mı?” diye sorar kalbime.

Titreyen ellerimde eski seccade,
Kokusu çocukluğumdan emanet.
Annemin duası gelir aklıma,
“Yolunu bul evladım.” der sessizce.

Gözyaşım secdeye düşer,
Yüreğim sana koşar.
Dilimde tek bir isim:
Rabbim sensin.

Sensin, düştükçe kalkmayı öğreten.
Sensin, sensin, hep sensin.

Dağ gibi dertler omuzumda ağır,
Bir tebessüm saklı derin yarada.
Kapını çalan bir misafirim,
Boş dönmekten korkan garip bir can.

Bakışlarım takılır kıbleye,
Sığınırım rahmetin gölgesine.
Titrek bir sesle derim ki içimden:
“Affet beni, affet beni yine.”

İsyan etmedim,
Edemedim aslında.
Sadece yoruldum bu yokuşlardan,
Her düşüşte ismim eksildi benden.

Senin ismin kaldı dudaklarımda,
Yetim bir kalbin sığınağısın.
Kırık bir ömrün merhemi sensin,
Tükendiğinde tüm kelimeler.

Bir “Ya Rab” yeter,
Dünya susar içimde.
Üşür içim, üşür elim,
Sesin ulaşır derinlerime.

“Yakınsın, çok yakın.” dersin,
Ben uzak sanırken kendimi.
Ne kadar kaysam da kapından,
Ne kadar anlatsam da hâlimi.

Sen bensiz edersin,
Ben sensiz edemem.
Biliyorum içten içe,
Kalbimin bildiği bu.

Kalbimi al, kırık da olsa,
Yamasını sen vur.
Sen dik yarama,
Karanlığıma bir sabah gönder.

Adını taşıyan beyaz bir sabahtan,
Gözyaşım diner bir gün elbet.
İzleri kalır secde taşında,
Her damlada adın yankılanır.

Kalbim emanet, yalnız sana...