ÖYLE BİR BETER ZAMAN

Öyle bir beter zaman. 1979 dan beri tam 47 yıllık bir bellek içinden çıkıp gelmiş cümlelerden oluştu. Önce Yaşar amcam çıktı geldi evimize sonra teyzem. Yircede kışları odun kesilirdi eskiden. Sevilayla hala harmanda buğday eliyorduk. Hülya hala mavi iple çorap örüyor etrafında köpekler ürüyordu.Komşu kızı tüm güzelliği ile merdivenlerden çıkarken “Ablamlara selam götür abi!” diyordu. İzmirde hırçın dalgalar sahillere vuruyor gözyaşlarına karışıp. Şevki Ünlü yanık sesiyle hala “Aman dünya ne dar imiş. İçerimde yaram varmış, dermanını arar oldum.” diye türkü söylüyordu. Hepsi bir anda toplanıp dudağıma “Öyle bir beter zaman.” Cümlesi olarak oturuverdi. İçimde binbir feryat dağlara dayanıyor Karataş kara bulutlar ile kaplanıyordu. 6,7 yaşımlarımda yatılı okula gurbete çıkmıştım. Yıllar eğitim için emek verdim. Ispartadan Aydına, Bitlisten Adanaya. Hatay Yayladağında yar ağlıyor kuşlar “CİK, CİK” diye Yukarı Okçuların tepesine doğru ötüyordu. Rhein yüreğim gibi çağlıyor yüreğimde nice analar teyzem hala ağlıyordu. Rhein’ı seyre daldım bir banka oturup. Şiiri oluşturmak beynimi çok yaksa da inat ettim oluşturdum. Çok yorucu bir şiir oldu: hüzne üzüntüye gerek yoktu, bize neşe lazımdı ama yazmadan da edemiyordum. Cümleler beynimi yakıyordu. Zor oldu, çok yordu. O yüzden iyi dinlemeler de diyemiyorum. Acı ölüm genç ölüm. Çok yoruldum kaç adım attım hatırlamıyorum 6 mı 7 mi 2 mi desem. Tekrar oturdum. Tüm acılar Rhein gibi akıyordu içimde. Ahmet geldi yanıma Yusuf geldi. Tüm çocukları da çağırdılar. Dışım cıvıl cıvıldı içim yangın yeri. Mısraları ezgiye dönüştürüp söyleye söyleye ırmak boyu yürüdüm. 672 adımlık bir nefesle yazdığım bir şiirdi. Yordu mu? Elbettte çok zordu o yüzden çok yordu. Herkes ithafen.