Desem Ki - Cahit Sıtkı Tarancı (Yorum:YASEL)

Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Desem Ki” şiiri, insanın bir başka insana duyabileceği en kırılgan, en sade ama aynı zamanda en derin sevginin fısıltısıdır. Bu şiiri okurken sanki kalbimizin en kuytu yerine bir pencere açılır; dışarıdan içeriye usul usul bir ışık süzülür. Ne yakar ne de göz kamaştırır, yalnızca içimizi ısıtır.

Tarancı, şiir boyunca “desem ki” diye başlayan cümlelerle sevgiliye ulaşmaya çalışır; ama bu ulaşma çabası bir yakarış değil, bir güven arayışıdır. İnsanın içtenliğini kelimelere yükleyip bir başkasının ellerine bırakma cesaretidir bu. Şair, sevdiği kişiye dünyayı olduğu gibi değil, onunla birlikteyken nasıl güzelleştiğini anlatır. Kuru bir gerçeklik değil; paylaşmanın doğurduğu o sessiz mucize…

Bu şiirin en çarpıcı yanı, aşkı gösterişli sözlerle değil, yumuşak bir iç çekişle anlatmasıdır. Sevgi burada bir yangın değil, sığınılacak serin bir gölge, yorulduğunda başını yaslayacağın bir omuzdur. “Desem ki…” diyerek başlayan her ihtimal, aslında “Sen yanımda olunca dünya bir başka” demenin binlerce farklı yoludur.

Okur olarak biz de bu çağrının içine çekiliriz. Şairin sesinde hem ürkek bir umut hem de derin bir teslimiyet vardır. Kendi sevdiğimiz insanı, kendi kırgınlıklarımızı ve özlemlerimizi bu dizelerin içinde buluruz. Birine tüm içtenliğimizle seslenmek istediğimiz o zamanı hatırlarız: Ne söylesek yetmeyecek, ama susmak da içimizi acıtacaktır.

“Desem Ki”, aşkın gösterişsiz hâlinin şiiridir. Kalbinin duyan tarafını saklamayanların şiiridir. İnsanı kalabalıktan çekip çıkaran, bir tek kişiye yönelten o içsel çağrının…

Belki de bu yüzden her okuduğumuzda aynı yerimiz sızlar; aynı yerimiz ısınır.