Napoleon Hill | Całe życie ciężko pracujesz, a wciąż niczego się nie dorobiłeś? Dlaczego?

Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego, startując z tego samego punktu, osoba A bogaci się w mgnieniu oka, a osoba B haruje całe życie i wciąż pozostaje „bez grosza”?
Ludzie nazywają to szczęściem, ale Napoleon Hill nazwał to nauką o „umyśle”. Dziś dam ci klucz do zresetowania mózgu, zamieniając go w magnes przyciągający „bogactwo”.
1. ["Prawo częstotliwości"]: Jesteś stacją nadawczą, a nie odbiornikiem.
„Definicja” tej zasady brzmi: jaką „częstotliwość” emitujesz swoimi myślami i nawykami, taką „szansę” lub „kłopoty” przyciągniesz.
Osoba A wstaje rano, przegląda internet, czyta sensacyjne wiadomości, a następnie wpompowuje sobie do głowy „niepokój”. Osoba A widzi, że wszyscy mają lepiej, a potem włącza tryb „niedoboru”, jakby w tym życiu nie było już dla niej miejsca.
Osoba B wstaje rano, siedzi spokojnie „5 minut” i przypomina sobie, jaki jest jej dzisiejszy „cel”: jaką wartość chce stworzyć dla innych.
Osoba B nie prosi o pieniądze, osoba B wydaje sobie rozkazy poprzez „koncentrację”. Mechanizm polega na tym, że twój mózg jest jak latarka, a ta latarka nazywa się „uwagą”.
Jeśli „skupiasz się” na brakach, wszędzie widzisz niedostatki, a twoje działania są „defensywne”.
Jeśli „skupiasz się” na rozwiązaniach, zaczynasz widzieć drogę, a twoje działania stają się „ofensywne”. Osoba A nastawia radio na kanał „strachu przed przegapieniem okazji”, więc gdy tylko coś jest na topie, serce bije, ręce się pocą, a portfel się otwiera.
Osoba A kupuje z powodu „psychologii tłumu”, a nie dlatego, że rozumie „wartość”. Osoba B nastawia radio na kanał „planowania”, więc zanim wyda pieniądze, pyta, czy zwiększy to jej „aktywa” czy „pasywa”.
Jak powiedział Napoleon Hill, nie musisz gonić za pieniędzmi, musisz stać się osobą, do której „przepływ gotówki” sam chce trafić.
Lekcja, którą można zastosować wszędzie, brzmi: jeśli chcesz zmienić „rezultaty”, najpierw zmień „częstotliwość” myślenia i standardy działania.
2. ["Mechanizm wiary"]: Usuń oprogramowanie „niedoboru”, aby zainstalować system operacyjny „dobrobytu”.
„Definicja” tej zasady brzmi: „wiara” to podstawowe oprogramowanie, a wadliwy program sprawia, że wszystko działa źle w trybie „automatycznym”.
Osoba A często mówi: nie mam „kapitału”, nie mam „talentu”, nie mam „szans”. Za każdym razem, gdy to mówi, blokuje swój umysł w pokoju „ofiary”, obwiniając życie za to, że nie otwiera drzwi.
Osoba B zmienia pytanie na: jak mogę to „stworzyć”, a nie czy „stać mnie” na to. Jak powiedział Napoleon Hill, zmiana pytania zmienia „działanie”, ponieważ mózg włącza tryb „rozwiązywania problemów”.
Osoba A patrzy na swój obecny portfel, aby decydować o przyszłości, więc przyszłość A jest ograniczona przez „status quo”.
Osoba B patrzy na „możliwości”, które może zbudować, więc przyszłość B rozszerza się zgodnie z jej „potencjałem”. W życiu codziennym „mentalność niedoboru” często objawia się w zwrotach typu: „daj spokój”, „to nie moja kolej”, „przestań marzyć”.
Jak powiedział Napoleon Hill, za każdym razem, gdy mówisz „nie mogę”, zamykasz sobie „drzwi”. A kiedy „drzwi” są zamknięte wystarczająco długo, zapominasz, że kiedykolwiek miałeś klucz.
Osoba A, mając więcej pieniędzy, chce zrekompensować emocje, więc wydaje, aby poczuć się „mniej nieszczęśliwa”. Osoba B, mając więcej pieniędzy, chce rozbudować system, więc dzieli pieniądze według „zadań”.
Osoba B priorytetowo traktuje „fundusz awaryjny”, aby kupić „spokój”, ponieważ spokój jest bardzo drogim, niematerialnym aktywem. Osoba B priorytetowo traktuje „inwestycje długoterminowe”, aby karmić „procent składany”, ponieważ procent składany towarzyszy tylko osobom „konsekwentnym”.
Lekcja, którą można zastosować wszędzie, brzmi: nie pytaj, „...