ฟ้อนไต กรมศิลปากร

ประวัติความเป็นมาของรำไต
รำไตหรือการฟ้อนไต เป็นศิลปะการร่ายรำที่แสดงออกถึงความเป็นเอกลักษณ์ของชาวไทใหญ่ หรือชาวไตในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่แสดงออกถึงความอ่อนช่อย งดงามบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของชาวไต มีความสุภาพอ่อนน้อม ถวายความเคารพต่อผู้หลักผู้ใหญ่ ความพร้อมเพรียงในจังหวะการร่ายรำ ความละเอียดอ่อน ประณีตของท่วงท่าในการร่ายรำ


การแสดงรำไตได้เกิดขึ้นมาตั้งแต่สมัยก่อตั้งเมืองแม่ฮ่องสอน เป็นการร่ายรำถวายต่อเจ้าฟ้า เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอน ตั้งแต่อดีตกาลเป็นต้นมา โดยได้จัดให้มีการรำไตถวายต่อหน้าพระพักตร์สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ถือเป็นประเพณีสืบต่อกันมา จนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังสงครามโลกเสร็จสิ้นลงการปกครองของเมืองแม่ฮ่องสอนได้เปลี่ยนแปลงไปในด้านต่างๆ ทำให้ศิลปะการรำไต ได้ห่างเหินไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง ต่อมาได้มีการฟื้นฟูศิลปะการรำไตขึ้นมาอีกครั้ง โดยพ่อครูแก้ว และแม่ละหยิ่น ทองเขียว ได้รวบรวมฝึกสอน ฝึกซ้อมเยาวชน เด็กนักเรียนหญิงฝึกซ้อมศิลปะการรำไตขึ้นมา เพื่อเป็นเอกลักษณ์และการร่ายรำถวายรับเสด็จพระมหากษัตริย์ เจ้าฟ้า เจ้าเมือง ในงานบุญงานฉลองการกุศลต่างๆ ตลอดจนเป็นการร่ายรำต้อนรับอาคันตุกะแขกบ้าน แขกเมือง ที่มาเยือนแม่ฮ่องสอนมาจนถึงปัจจุบัน ด้วยความรักในศิลปะและเพื่อเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบันมี นางสุดานี เขื่อนรัตน์ ซึ่งเป็นผู้สืบทอดศิลปะการรำไต ได้มีส่วนสำคัญเป็นอย่างยิ่งต่อการสืบสานศิลปะการรำไตได้อย่างถูกต้องตามหลักแม่แบบฉบับการรำไต โดยได้เผยแพร่แนะนำ ฝึกสอนให้แก่เยาวชนตามสถานที่และโรงเรียนต่างๆ ในเขตอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน เพื่อเป็นการอนุรักษ์และสืบทอดต่อเยาวชนรุ่นหลังในอนาคต

ฟ้อนไต เป็นศิลปะการฟ้อนของชาวพื้นเมืองเหนือที่ได้รับอิทธิพลมาจากชนชาติไทยใหญ่ ฟ้อนกันทั่วไปแถบ จังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดเชียงใหม่ที่มีชาวพื้นเมืองที่สืบเชื้อสายมาจากชนชาติไทยใหญ่มาแต่เดิม ซึ่งมีการฟ้อนโดยทั่วไปทั้งชายและหญิง