Chlastawa, kościół drewniany Narodzenia Najświętszej Marii Panny

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Chlastawie – barokowy drewniany kościół wybudowany w 1637 jako zbór protestancki. W 1655 roku zdewastowany przez Brandenburczyków. W 1690 została wybudowana dzwonnica, a w 1692 roku dodano do świątyni zakrystię. W latach 1907 – 1912 przeprowadzono renowację i rozbudowę dzięki funduszom Seweryna Zakrzewskiego. Nawa została przedłużona i została dobudowana wieża zaprojektowana przez Leidicha.
Po II wojnie światowej
W 1945 roku przejęty przez katolików. Poddany remontowi w latach 50 XX w. – wymieniono pokrycie dachu i odrestaurowano wnętrze. W latach 80 XX w odnowiono polichromię. W 1998 roku wymieniono gonty i oszalowania.
Architektura
Jest to świątynia drewniana o jednej nawie, posiadająca konstrukcję słupowo – ramową, oszalowana deskami. Budowla wzniesiona z drewna modrzewiowego na planie krzyża łacińskiego, posiada kamienno-ceglaną podmurówkę. Kościół salowy, jego prezbiterium jest niewiele wyodrębnione od nawy, zamknięty czworokątnie, zakrystia umieszczona jest na osi za ołtarzem.. Z boku nawy mieszczą się: kaplica i kruchta, posiadająca lożę kolatorską na piętrze. Wieża umieszczona jest z przodu i posiada izbicę oraz zegar. Jest zakończona ośmiokątnym, wzniosłym hełmem gontowym. Stromy dach posiada jedną kalenicę i jest nakryty gontem.
Wewnątrz dach jest opartyo jeden ozdobnie rzeźbiony słup. Wewnątrz świątyni umieszczone są dwie empory wzdłuż nawy i jedna wokół ołtarza. Polichromia ludowa przedstawiająca motywy roślinne, wykonana w 1651 roku przez Krzysztofa Penzeliusza. Przedstawienie Sądu Ostatecznego umieszczone jest na suficie prezbiterium i balustradach empor. Uzupełnione w 1 połowie XX wieku. przez Kutschmanna.
Ołtarz główny, ambona pochodzą z 1651, chrzcielnica z 1638 oraz epitafia z XVII wieku. Należy do niewielkiej grupy tzw. kościołów granicznych przeznaczonych dla prześladowanych protestantów ze Śląska. Razem z dzwonnicą tworzą cenny przykład siedemnastowiecznego zespołu sakralnego.
Kościół został wzniesiony w 1637 r. z fundacji Radislausa Miesitschka i jego żony Małgorzaty z Brudzewskich na miejscu wcześniejszej świątyni, która spłonęła w 1635 r. W pierwszym okresie był tzw. kościołem granicznym, służącym między innymi prześladowanym protestantom ze Śląska. Po najeździe szwedzkim, kiedy świątynię splądrowano i częściowo zniszczono, doszło do jej ponownej konsekracji w 1663r. Zakupiono wówczas nową chrzcielnicę oraz dzwony. Z 1680r. pochodzą bogate polichromie, którymi ozdobiono wnętrze, w tym lożę kolatorską Jana Ernesta Miesitschka i jego żony Barbary Małgorzaty. Z ich fundacji w 1690 r. wzniesiono drewnianą dzwonnicę, a w 1692 r. zakrystię przy prezbiterium. Pod kon. XIX w. obszar parafii znacznie się zmniejszył, a kościół popadł w ruinę. Na pocz. XX w. zrezygnowano z wcześniejszych planów rozbiórki świątyni i dzięki inicjatywie ówczesnego właściciela wsi Seweryna Zakrzewskiego oraz konserwatora prowincji poznańskiej Kämmera, poddano ją remontowi i konserwacji. Prawdopodobnie wtedy dotychczasową konstrukcję zrębową zastąpiono konstrukcją szkieletową z wypełnieniem z gliny i cegły. Budowlę podwyższono o około 0,5 m i dostawiono do niej wieżę. Konserwację polichromii przeprowadził prof. Kutschmann z Berlina. Po II wojnie światowej kościół przeszedł w ręce katolików, został poświęcony 8 września 1957 r. W 1954 r. przeprowadzono konserwacje malowideł ściennych, w latach 1956-58 dach pokryto gontem, w latach 1982-86 wymieniono gont i zakupiono nowy ołtarz posoborowy, w latach 90. XX w. przeprowadzono konserwację witraży i polichromii a także remont wieży.
Elewacje są odeskowane w układzie pionowym. Wnętrze przekryto pozornym sklepieniem kolebkowym z odsłoniętymi elementami więźby dachowej, którą wsparto na centralnie ustawionym, zdobionym słupie.