Kabirdekilerden Yardım İstenir mi? (İza Tehayyertüm Hadisinin Sırrı) (Münir Derman (k.s.))

Bu sohbet, toprağın diliyle konuşulan bir hakikat dersidir.
Toprak susmaz; fakat herkes onun sözünü işitmez.
İnsan toprağa bakar, ama toprağın insana baktığını çoğu zaman fark etmez.

Kur’ân-ı Kerîm buyurur:
“Sizi topraktan yarattık, yine ona döndüreceğiz ve bir kere daha ondan çıkaracağız.” (Tâhâ, 55)
Bu âyet, toprağın sessiz vaadini açıklar. Toprak der ki:
“Üzülmeyin, ağlamayın. Siz bana emanetsiniz. Size verilen, benden alınmıştır. Borç verildi, borç geri alınacaktır.”

Bu sebeple kabir, mezar, mezarlık, kabristan kelimeleri gelişigüzel söylenmiş sözler değildir.
Her biri, ölümden sonraki hâlin ayrı bir mertebesini anlatır.

Mezar, cesedin toprağa konulduğu yerdir.
Kabir, imanla hazırlanmış, namazı kılınmış, sual ve cevap için ayrılmış ilâhî bir duraktır.
Bu farkı bilen insan, toprağa basarken hafif basar; çünkü bilir ki yarın kendisi de oraya konacaktır.

Resûlullah ﷺ buyurur:
“Kabirleri ziyaret ediniz; size âhireti hatırlatır.” (Müslim)
Burada kastedilen, yalnız taş ve toprak değildir.
Ziyaret edilen, orada yatanların hâlidir, akıbetidir, yaşayış biçimidir.

Bir başka rivayette:
“Müşkül işlerde kaldığınızda kabir ehlinin hâlinden yardım isteyiniz.” buyrulmuştur.
Bu; kabirden medet ummak değil, orada yatanların dünyadayken sergilediği edep, teslimiyet ve iman hâlinden ders almaktır.

Toprak, sadece çürüten değildir.
Toprak, saklayan; toprağın altında ceset vardır ama kabirde hâl vardır.
Bazı kabirler vardır ki cesedi toprak yemez.
Bazı kabirler vardır ki nur iner. Bu nur, bildiğimiz ışık değildir; ilâhî bir tecellîdir.

Hazreti Âmine validemizin sözü, bu hakikatin en derin ifadesidir:
“Ben gidiyorum, fakat ismim bâki kalacak. Çünkü tertemiz bir evlat dünyaya getirdim.”
Bu, toprağa verilen cesedin değil; hakikatle yaşayan bir ömrün ebedî kalışıdır.

Yavuz Sultan Selim’in İbn Kemal’in atından sıçrayan çamuru şeref bilmesi de bu sırdandır.
Çamur, insanın aslıdır.
Âlimin, velînin, hak ehlinin ayağından sıçrayan çamur bile edep ister.
Bu, toprağa ve toprağın taşıdığı hakikate gösterilen hürmettir.

Toprak konuşur.
Kabir uyarır.
Mezar ibret verir.
Akıllı olan, bu sözleri duyar; kalbi açık olan, bu işareti anlar.

Allah Teâlâ bizleri;
toprağa kibirle değil, edep ile bakan,
kabri korku değil, hazırlık yeri bilen,
ölmeden önce dirilmeyi idrak eden kullarından eylesin. Âmin.