TORUŃ - KOŚCIÓŁ św. JAKUBA

Najcenniejszym zabytkiem Torunia jest kościół św. Jakuba, zbudowany w XIV wieku. Skarbami z epoki gotyku są: XIV-wieczny krucyfiks tzw. Mistyczny, XIV-wieczne malowidła ścienne, figura Marii z Dzieciątkiem z końca XIV w. oraz gotycki obraz pasyjny z ok. 1480-1490, przedstawiający 22 sceny z męczeńskiej drogi Chrystusa. Drzewo życia - to jedno z najpiękniejszych i najcenniejszych w Europie przedstawień tego starotestamentowego symbolu z Księgi Rodzaju, a jednocześnie jedno z największych (7 m wysokości, 3 m szerokości). Z epoki protestanckiej zachował się jeden z najstarszych w Polsce, bogato rzeźbiony i o wysokich walorach artystycznych prospekt organowy z 1611 roku, obraz Sąd Ostateczny z 1603 roku. Większość ołtarzy pochodzi z XVIII w. Z XVIII w. pochodzi ozdobny łuk tęczowy (1733 rok), ambona (1770 rok). W 2006 roku zakończył się kilkuletni remont ołtarza głównego z 1732 roku, z obrazem Św. Jakuba Starszego. Mistyczny i niezwykle ekspresyjny Czarny Krucyfiks jednak nie jest czarny. Ta cenna i wyjątkowa rzeźba z ok. 1400 r. w 2018 r. poddana została renowacji. Dokonano wtedy kilku znaczących zmian, zatracających duchowość i mistycyzm dzieła. Przede wszystkim zmieniono barwę figury z ciemnej na jasną, bardziej "cielesną", oderwaną tym samym od obrosłego już w historię i legendę "Czarnego Krucyfiksu". Domalowano również strugi krwi pokrywając ramiona i tors. Figurę uzupełniono też o nową perukę, która jednak zbyt mocno, zasłania rzeźbioną twarz i uszy Chrystusa. Podczas prac renowacyjnych w 2019 r. w kościele św. Jakuba, konserwatorzy odsłonili ... malowidło diabła - Tutivillusa, który z wysokości sklepienia nawy głównej spoglądał w średniowieczu na wiernych i patrzył, czy może ktoś nie drzemie, rozmawia albo nie uważa podczas mszy św. Szczególnie skupiał się na tych, którzy spóźniali się na msze św. Malowidło to najpewniej w XVI w. zniknęło, kiedy to protestanci, którzy przejęli kościół św. Jakuba na okres od 1557 r. do 1667 r., pobielili wnętrze i farbą pokryli sklepienia. Zapraszam.
Ścieżka dźwiękowa należy do jej prawowitego właściciela.