آدم از دست خودش سیر که شد، می‌میرد | شعر تلخ و عمیق دربارهٔ فرسودگیِ روح | آوای عرفان

✨ به آوای عرفان خوش آمدید 🌑

در این ویدیو، شعری تلخ، انسانی و عمیق را می‌شنوید؛
شعری دربارهٔ لحظه‌ای خاموش و خطرناک
که انسان نه از دنیا، که از خودش خسته می‌شود.

این شعر، مرگ را نه یک اتفاق ناگهانی،
بلکه نتیجهٔ فرسودگی، دل‌گرفتگی و اسارت درون می‌داند.
جایی که آدمی،
وقتی از خودش سیر می‌شود،
دیگر توان ادامه ندارد — حتی اگر زنده باشد.

موسیقی آرام و فضای مینیمال این اثر،
به شنونده اجازه می‌دهد
در سکوت و تأمل،
با لایه‌های پنهان این کلمات روبه‌رو شود.

⸻

📖 متن کامل شعر:

آدم از دست خودش سیر که شد، می‌میرد
مثل یک شیر به زنجیر که شد، می‌میرد

زندگی هر نفسش نقش جدیدی دارد
آدمی بی‌کس و دلگیر که شد، می‌میرد

موج دریای وجود تو چه‌ زیبا شده است
سهم دل موج نفس‌گیر که شد، می‌میرد

کوچه‌باغ دل، عاشق شده چون فصل بهار
وقت دیدار کمی دیر که شد، می‌میرد

غزلم مثل غزالی است که تنها مانده
نفس گرم غزل، پیر که شد، می‌میرد

ساقی اینجا شده تنها و غریب دل خود
تن اسیر غم شبگیر که شد، می‌میرد

⸻

💫 برداشت مفهومی:
این شعر،
مرگ را نه پایان جسم،
بلکه پایان امید، معنا و اتصال درونی می‌داند.
وقتی انسان
در زنجیر خودساختهٔ خویش گرفتار شود،
حتی قدرتِ «شیر بودن» هم
او را نجات نمی‌دهد.

⸻

🎧 مناسب برای:
خلوت شبانه، لحظات اندیشه، شنیدن شعر با هدف درک درون، و آرامشِ تلخِ آگاهانه.

⸻

📌 دربارهٔ کانال آوای عرفان:
در آوای عرفان،
شعر تنها خوانده نمی‌شود —
بلکه زیسته می‌شود.
از شعر کلاسیک تا شعر معاصر،
اینجا جایی‌ست برای آنان
که دل‌شان هنوز می‌خواهد بفهمد.

🙏 اگر با این فضا همدل هستید،
کانال را Subscribe کنید
و همراه ما بمانید.

⸻
#آوای_عرفان
#شعر_معاصر
#شعر_تلخ
#شعر_اندیشمندانه
#شعر_فارسی