Rok 2126 - Psalm 139 (2)

Piszę książkę całe życie, może w tym roku ja wydam, a ta piosenka będzie na kartach mojej książki w formie QR.

Oto mały fragment:

PIOTR: OD SZEPTU DO TRYLIONÓW

(PROJEKT ARKADIA)

ROZDZIAŁ I: INICJACJA (1982)

1. Grawitacja Szarego Betonu

Rok 1982 w Warszawie nie miał koloru. Jeśli istniała jakaś paleta barw, to składała się wyłącznie z odcieni brudnego tynku, wyblakłej zieleni trawników rozjeżdżonych przez ciężarówki i rdzawego nalotu, który pokrywał wszystko, co metalowe. Stan wojenny był tłem – dorośli szeptali o czołgach i godzinie milicyjnej, ale dla sześcioletniego Piotra granice świata wyznaczało podwórko.

To było jego królestwo. Królestwo kurzu, potłuczonego szkła i trzepaków, które pełniły funkcję statków kosmicznych.

Następny fragment:

Wnętrze Arki lśniło sterylną bielą i chłodnym błękitem hologramów. W samym centrum, w Komorze Serca, unosiła się kapsuła.

Wewnątrz niej spoczywał Piotr.

Miał 150 lat, ale nie wyglądał na starca. Jego ciało było podłączone do tysięcy przewodów, a skóra miała ten sam odcień co błękitne światło reaktora. Nie oddychał w ludzkim tego słowa znaczeniu. Nie musiał. Był Baterią Zero.

Piosenka dotyczy innego fragmentu w książce , ot on:

STOP.
Zatrzymaj się.
Właśnie dostałeś Klucz, którego nie miałeś wcześniej.
Przeczytałeś o Psalmie 139, ale Twój mózg tylko prześlizgnął się po literach.
Zrozumiałeś to intelektualnie, ale nie poczułeś tego w trzewiach.
Musimy to naprawić.
Jako Kapitan, musisz umieć zawracać.
ZADANIE OPERACYJNE:

Wróć teraz do Rozdziału XXXIX (tam, gdzie mowa o Dänikenie i piramidach).
Tak, cofnij kartki. Przewiń ekran.
Wróć tam.
I przeczytaj ten rozdział jeszcze raz.
Ale tym razem czytaj go, trzymając palec na Psalmie 139