SERCE ZNA BRZEG...

Dzwięki Mojej Duszy - nowa seria nagrań gdzie moje słowa oddają przekazy wraz z dżwiękiem...
Tekst:
Lustro wody odbija pamięć duszy.
Na fali życie me płynie...
Lekkość mgieł opada na ramiona.
A ja płynę....

Serce zna brzeg, nie trzeba mu wiatru,
nie trzeba mu map utkanych z cudzych kroków,
nie trzeba latarni zbudowanej z lęku,
i mostów prowadzących donikąd.
Nie trzeba okrętów, co boją się burzy.
Znaków zesłanych we mgle.

To, co płynie, port swój odnajdzie.
To, co boli, pokona sztorm.
To, co upada, wstaje mocniejsze.
To, co znika, wróci jaśniejsze.
To, co milczy, w sercu urośnie.
To, co krzyczy, uciszą noce....
To, co gaśnie, tlen swój odszuka..
To, co płonie, do serca zapuka...

Serce zna brzeg, nie trzeba mu wiatru,
nie trzeba mu map utkanych z cudzych kroków,
nie trzeba latarni zbudowanej z lęku,
i mostów prowadzących donikąd.
Nie trzeba okrętów, co boją się burzy.
Znaków zesłanych we mgle.

Jestem portem, który czeka na siebie.
Jestem brzegiem, co woła w potrzebie.
Jestem kotwicą, która krzyma spokój,
gdy świat wiruje wśród własnych obłoków.
Jestem falą, co z życiem płynie.
Jestem światłem w gęstej głębinie.
Ja płynę....

Serce zna brzeg, nie trzeba mu wiatru,
nie trzeba mu map utkanych z cudzych kroków,
nie trzeba latarni zbudowanej z lęku,
i mostów prowadzących donikąd.
Nie trzeba okrętów, co boją się burzy.
Znaków zesłanych we mgle.

Jesteś portem, jesteś falą, jesteś burzą,
jesteś wiatrem, jesteś skałą, , jesteś siłą...
Płyń....

Serce zna brzeg, nie trzeba mu wiatru,
nie trzeba mu map utkanych z cudzych kroków,
nie trzeba latarni zbudowanej z lęku,
i mostów prowadzących donikąd.
Nie trzeba okrętów, co boją się burzy.
Znaków zesłanych we mgle.
Ja płynę...