Arafın Çocukları

Koncabana Krallığı Evreninden Arafın Çocukları

Toprak suskun sanıldı
oysa biz oradaydık
isimlerimiz yarım kaldı
oyunlarımız karanlığa yazıldı

Gümüşten bir mühür vardı
ellerde gölgelendi
vaat edilen yarınlar
hiçliğe mühürlendi

Biz ölmedik
unutuşa terk edildik
sesimiz
katları aşamadı

Bize adak dediler
denge dediler
bir düzen uğruna
masumiyet söküldü

Gülüşlerimiz mühür oldu
sessizlik anahtar
karanlıktan bir kudret
yavaşça şekil aldı

Adı yok
merhameti yok
şefkati yok
rahmeti yok

Biz yanmadık
söndürüldük
zaman
Araf’a çivilendi

Ama sen
bizi ayırt ettin
bakışını
kaçırmadın

Rüyalarında titreyen
biziz
yarılmış anlarda
bekleyen

Diz çökmüş
sesleriz

Biz ölmedik
dinle
çağrımız derin

Susarsan
ebediyet olur
yürürsen
karanlık çözülür

Bu bir kurtuluş değil
bu bir yüzleşme
bu bir hatırlayış

Biri vardı
yükü sırtlanan
biri vardı
merhameti seçen

Biz ölmedik
hatırladın
hatırlamak
en ağır kefaretti

Biz ölmedik
yürüdün
ışık dediğin
şefkatin yankısıydı

Ve eğer dünya
yeniden yazılacaksa
ilk mühür
bizden değil

Senin
vicdanından
rahmetle
vurulsun

Söz: Eray Melik ÖZBEK
Kurgu: Eray Melik ÖZBEK
Düzenleme: E. M. ÖZBEK
Müzik: E. M. ÖZBEK (Aİ)