Z labiryntu miasta szukam drogi wyjścia, Mariusz Parlicki

Z labiryntu miasta szukam drogi wyjścia.
Ślepych ulic pajęczyna mnie obrasta,
Z labiryntu miasta szukam drogi wyjścia,
lecz tkwię w mieście, wyrwać się nie mogę z miasta.

Jak w mrowisku wielkim maluteńka mrówka,
tak w mrówkowcu wielkim mam swą mrówczą klitkę.
Chłodnym światłem mruga stara jarzeniówka,
coraz bardziej w wielkim mieście niknę, niknę,

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
ale choć się staram ciągle gdzieś stąd uciec,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
ale choć się staram ciągle gdzieś stąd uciec,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę.

Jak w mrowisku wielkim maluteńka mrówka,
tak w mrówkowcu wielkim mam swą mrówczą klitkę.
Chłodnym światłem mruga stara jarzeniówka,
coraz bardziej w wielkim mieście niknę, niknę,

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
ale choć się staram ciągle gdzieś stąd uciec,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta.

Coraz bardziej mnie przytłacza rozmach miasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
co rozrasta się, rozrasta się, rozrasta,
ale choć się staram ciągle gdzieś stąd uciec,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę,
wiem, że zbłądzę, że się zgubię i że wrócę.

Mariusz Parlicki