Emma Ní Fhíoruisce - Amhrán na Scadán

***Liricí***

Nuair a théim a luí san oíche, bím ag smaointiú ar an iasc,
Nuair a éirím amach ar maidin, bheirim rúid go dtí an bhinn,
Bíonn na héanacha ag cur pléisiúir orm ’na suí i mbéal na bpoll
’S an phéist ag an Tor Dhearg ag cur na scadán tharna droim.

Bím ag smaointiú ar an eangaigh is ar an bhád a mbíonn sí ann,
Bím ag smaointiú ar na rámhaí is a mbuillí ins an toinn,
Bím ag smaointiú ar an fhearthainn ’s ar an tréan a bhí sa ghaoith
’S gach uair dár chroch mé an stiúir uirthi ’s an teilm ina cionn.

Ach is deas an rud na slanntracha a bheith soilsiú ar ár mbróig,
’S dá bhfuil sa domhan á bplúchadh go minic ná iad a dhíol,
Ach caithfimid a ghabháil an canál leo, maith nó olc an t-am
San áit a mbeidh lúcháir ar an cheannaí romhainn ’s buidéal dúinn den lionn.

Nuair a shuím cois na tineadh, bím ag smaointiú ar an am
A raibh mé fhéin ’s mo churach beag amuigh ar bharr na dtonn,
’S gan idir mé is an tsíoraíocht ach an t-éadach tana tarr
Ag cosnamh gaoithe is farraige i measc éanacha na dtonn.

Ach anois atá mé aosta is mé ag éirí lag breoite tinn,
Níl mé ag dúil go brách le biseach a fháil go síntear mé sa chill,
Bheirim altú do Dhia na glóire mar chuir mé isteach m’am
Ar chreig i lár na farraige i measc éanacha na mbeann.