داستان شیری که از ظلم خود در چاه افتاد - مولانا (قسمت شیشم)

توضیح شعر به زبان ساده
مولانا در این تمثیل نشان می‌دهد که انسان اغلب سرچشمهٔ رنج و دشمنی را بیرون از خود می‌جوید، در حالی‌ که آنچه می‌بیند بازتابِ درونِ نادیدهٔ اوست. شیر، نماد نفسی قدرتمند و مغرور است که چون خود را نمی‌شناسد، تصویر خویش را در آبِ تیرهٔ ذهن می‌بیند و آن را دشمن می‌پندارد. ذهنِ آلوده به نفس؛ حقیقت را وارونه میکند و آن را به صورت «دیگری» و «خصم» نشان می‌دهد
وقتی مولانا می‌گوید هر که ظلم می‌کند برای خود چاه می‌کَند، سخنش اخلاقیِ ساده نیست؛ این یک قانون درونیِ هستی است. این جهان‌، کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا
انسان عیب و تاریکی‌ای را که در درون خود نمی‌بیند، در دیگران می‌بیند و با آن می‌جنگد
.مولانا می‌گوید بسیاری از ظلم‌هایی که در مردم می‌بینی، خویِ خودِ توست که در آنان تابیده است
ای بسا ظلمی که بینی در کسان *** خوی تو باشد در ایشان ای فلان
از نگاه مولانا، انسان در چنین وضعی در حقیقت به خود حمله می‌کند. جهان آینه است، اگر شیشهٔ نگاه کبود باشد، عالم کبود دیده می‌شود. مشکل در جهان نیست، در عینکی است که از آن می‌نگری
پیش چشمت داشتی شیشهٔ کبود*** زان سبب عالم کبودت می‌نمود
راه رهایی، تغییر بیرون نیست؛ راه، مشاهده است، مشاهده نفس. مولانا می‌گوید ارام ارام این آتش ذهن و نفس را با آب آگاهی خاموش کن تا تبدیل به نور شود
اندک اندک آب بر آتش بزن *** تا شود نار تو نور ای بوالحزن

مولانا » مثنوی معنوی بخش 72
#مولانا
#مثنوی_معنوی
#دکلمه
#عرفان
#خودشناسی
#آگاهی
#حکایت_مولانا
#شعر_عرفانی
#معنویت
#آرامش_درون
#Rumi
#Masnavi
#SpiritualAwakening
#SelfAwareness