Derman Arardım Derdime

About the Song

This setting draws on verses by Şeyh Gâlib (1757–1799) and Niyâzî-i Mısrî (1618–1694). Their poetry belongs to the classical divan tradition, yet it speaks directly to the seeker’s inner journey. Themes of love, annihilation of the self, the need for a true guide, and the contrast between worldly ritual and inner knowledge run through the text.

The refrain invokes the “Pir-i Mugân,” a symbolic master of the mystical tavern, who offers not earthly wine but the intoxication of divine love. The meyhâne (tavern) becomes an allegory for the gathering of lovers, where sorrow dissolves and only union with the Beloved remains.

At the heart of the sound is the Turkish reed flute (Turkish Ney). Hollowed and breath-driven, it has long symbolized the soul’s separation from its source, its voice one of longing and return. The ney creates a dialogue of breath and word, spirit and body. The def gives a ritual heartbeat, while occasional tanbur textures remind of the refinement of the classical meşk tradition.

Lyrics

Dermân arardım derdime derdim bana dermân imiş,
Bürhân sorardım aslıma aslım bana bürhân imiş.

Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyü,
Ben taşrada arar idim ol cân içinde cân imiş.

Öyle sanırdım ayriyem dost gayrıdır ben gayriyem,
Benden görüp işiteni bildim ki ol cânân imiş.

Savm u sâlât u hac ile sanma biter zâhid işin,
İnsân-ı Kâmil olmaya lâzım olan irfân imiş.

Kande gelir yolun senin ya kande varır menzilin,
Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvân imiş.

Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana Hakk’al-yakîn,
Mürşidi olmayanların bildikleri gümân imiş.

Her mürşide dil verme kim yolun sarpa uğratır,
Mürşidi Kâmil olanın gâyet yolu âsân imiş.

Anla hemen bir söz durur yokuş değildir düz durur,
Âlem kamû bir yüz dürür gören anı hayrân imiş.