تفاوت ایمان نفسی و ما أنزل الله - آیت الله محمدرضا نکونام

واقعیت‌ها چهره‌ای مسلم و حقیقی دارد که فلسفیان به آن «نفس الامر» می‌گویند. تمامی امور، اشیا، خصوصیات و معانی، مرزهای مسلم و چهره‌های خاص خود را داراست. نسبیت‌ها همگی جنبه‌های ذهنی حقایق و اشیاست؛ مانند پرده‌های آیندهٔ امور که ذهن آدمی آن را به‌طوری در اندیشهٔ خود صورت می‌دهد.
مکتب‌های انسانی هیچ یک نمی‌تواند داعیهٔ احاطه بر خطوط خاص «مثبت‌ها» و «منفی‌ها» را داشته باشد و تنها ادیان آسمانی و اولیای معصوم علیهم‌السلام قادرند به هدایت مستقیم الهی، بیان‌گر چهره‌های گویای حقایق باشند. ادیان الهی نیز تا زمانی از عهدهٔ این کار به‌خوبی بر می‌آیند که نبی معصوم علیه‌السلام و آن دین در میان جامعه، حضور فعلی داشته باشند وگرنه اولیا و متولیان ادیان، هنگامی که دارای عصمت نباشند ـ که جز امامان معصوم علیهم‌السلام دیگران در چنین مقامی قرار ندارند ـ از عهدهٔ کامل این امر برنمی‌آیند و باید به طور نسبی از آگاهی‌های دین خود سخن سر دهند و در بسیـاری از مـوارد نیز سـکوت منـاسب‌تـر اسـت.
پس آن‌چه حضرات انبیا و اولیای معصومین علیهم‌السلام از حق تعالی می‌یابند، مأمور به بیان و عمل به آن می‌باشند و دیگران بر اساس زحمت‌ها و قدرت برداشت‌های خود از حقایق دینی بهره می‌برند و به آن مکلف می‌باشند. بر این اساس است که از عموم، در برابر حضرات انبیا و امامان معصوم علیهم‌السلام جز اطاعت و فرمان‌بری سزاوار نیست و این اولیای معصوم علیهم‌السلام هستند که باید با توسل به امدادهای غیبی، به مسایل و امور رسیدگی کنند، در حالی که غیر از این حضرات، همگان باید با نبود آنان، خود را در مقابل دیگران مسؤول بدانند و هر کس در هر پست و مقامی گوش شنوا داشته باشد و با تعاون و تفاهم در کارها، آن را به سامان برساند.
منبع: حکمت نامه فلسفه
آیت الله العظمی محمدرضا نکونام