Judicaël Perroy & Natalia Lipnitskaya Antoine de Lhoyer Duo Concertant op 31 no 1

Tindal 20 november 2021

Antoine de Lhoyer Duo Concertant op 31 no 1
(1768-1852) Allegro moderato brillante
Adagio cantabile
Rondo Poco Vivace


Antoine de L‘Hoyer werd geboren in de Franse gemeente Clermont-Ferrand, als kind van een rijke burgerlijke familie. Van jongs af aan werd hij goed opgeleid in muziek en leerde hij eerst het klavecimbel bespelen en daarna de vijfsnarige gitaar. Hij verhuisde in 1774 naar Parijs om zijn muzikale opleiding voort te zetten, trad op in grote Europese hoofdsteden en genoot op 21-jarige leeftijd al een reputatie als virtuoos gitarist. De rest van Lhoyers leven zou geteisterd worden door de gedenkwaardige gebeurtenissen van de Franse Revolutie.

Als vrome royalist werd Lhoyer in 1789 soldaat in de Gardes du Corps du Roi, de lijfwacht van Lodewijk XVI. Hij vluchtte uit Frankrijk na het bloedbad van bewakers, aangericht door de menigte die Versailles op 6 oktober 1789 binnenviel. In 1792 had hij zich in Koblenz aangemeld bij de armée des Princes, die zich aansloot bij een geallieerd leger van Pruisische en Oostenrijkse soldaten onder leiding van de hertog van Brunswijk, in een mislukte invasie van Frankrijk in 1792. In de jaren 1794-7 nam hij deel aan de campagnes met het Oostenrijkse leger en in 1799-1800 diende hij met contrarevolutionaire troepen in het leger van Condé. Hij raakte gewond in de strijd en verloor drie jaar lang het gebruik van zijn rechterhand. Tussen 1800 en 1804 zocht hij zijn toevlucht in Hamburg, waar zijn eerste bekende muziekwerken werden gepubliceerd (opus 12 tot 18). Vervolgens reisde hij naar Sint-Petersburg, waar hij goed werd ontvangen door het hof en hij een baan kreeg als gitaarleraar bij de tsarina en een favoriet werd van keizerin Elizabeth. Hij bracht tien productieve jaren door in Rusland, waar hij Russische volksliederen voor gitaar arrangeerde en solo- en ensemble gitaarwerken publiceerde, evenals verschillende collecties Romances voor zang en gitaar. Hij keerde terug naar Frankrijk na de val van Napoleon om zich weer bij de troepen van de koning te voegen. Uiteindelijk, in 1814, werd hij sergeant in de elite Garde de la Manche du Roi na de Bourbon-restauratie. Rond deze tijd publiceerde hij zijn eerste werken voor zessnarige gitaar, onder andere de Duos concertants.