ข้าพึ่งจะสามขวบเองนะ! ตอนที่ 5

ต้นเรื่อง ตอนที่ 61-80.คู่แข่งหัวใจ

ใบหน้าเล็กๆ ของจินหลานเยว่แดงก่ำ รีบซบหน้าลงบนไหล่ของเซี่ยเหวินหลิง: "ให้...ให้เยว่เอ๋อร์คิดดูก่อน..."

เป็นเพราะพี่รองเอาแต่ท่องบทกวีที่ถูกดัดแปลงมาให้ฟังทุกวัน

เผลอแป๊บเดียว เธอก็จำสลับกันไปหมดแล้ว

ฉู่จื่อจิ้นหัวเราะเบาๆ กำลังจะเตือน แต่กลับได้ยินเซี่ยเหวินหลิงพูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน: "คล้ายน้ำค้างบนพื้นดิน"

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย: "พี่เซี่ยก็ท่องบทกวีได้ด้วยหรือเจ้าคะ?!"

คำพูดนี้ เซี่ยเหวินหลิงไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ในฐานะขุนนางที่สอบผ่านการคัดเลือก หากแม้แต่เรื่องนี้เขายังท่องไม่ได้ ผู้คุมสอบในปีนี้ก็สมควรถูกประหารทั้งหมด...โอ้ รวมถึงเขาด้วย

เด็กน้อยไม่เข้าใจ เด็กน้อยเพียงรู้สึกว่าพี่เซี่ยเก่งจริงๆ: "พี่เซี่ยเก่งมาก! พี่เซี่ยทำได้ทุกอย่าง!"

ฉู่จื่อจิ้นอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะการชมเชยอย่างออกรสของเธอ: "คุณชายเซี่ยชอบบทกวีหรือขอรับ?"

เซี่ยเหวินหลิงไม่ตอบว่าชอบหรือไม่ชอบ เพียงกล่าวว่า: "พอรู้บ้างเล็กน้อย"

ถ้าเช่นนั้น วันหลังเรามาประลองกันสักครั้งดีหรือไม่?

ไม่สนใจ

...?

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ

ฉู่จื่อจิ้นไม่คิดว่าเขาจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดและตรงไปตรงมาเช่นนี้

มีคนที่ไม่เข้าใจโลกเหมือนเขาปรากฏตัวขึ้นแล้ว

ส่วนเด็กน้อยไม่ได้รับรู้ถึงกระแสความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองเลย เอาแต่กอดคอพี่เซี่ย ปากเล็กๆ ก็พูดไม่หยุด

เมื่อถูกขัดจังหวะการชมเชยเซี่ยเหวินหลิง เธอก็เริ่มชมเชยฉู่จื่อจิ้น: "พี่เซี่ย ท่านอาจารย์ผู้ช่วยเก่งมากเลยเจ้าค่ะ ท่องบทกวี 'จิ้งเย่ซือ' ได้! แถมยังคำนวณได้ด้วย! บวกเลขลบเลขในหนึ่งร้อยได้หมดเลย!"

เซี่ยเหวินหลิงยังคงพูดน้อย: "ว้าว เก่งจริงๆ"

น้ำเสียงไม่มีการขึ้นลงแม้แต่น้อย

ฉู่จื่อจิ้นรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

คำชมของเด็กน้อยเขาสามารถเข้าใจได้ นั่นต้องเป็นความจริงใจ

แต่การเห็นด้วยของเซี่ยเหวินหลิง...

ทำไมเขารู้สึกเหมือนกำลังประชดประชันอยู่ตลอดเวลา?!

โมโห แต่ไม่มีหลักฐาน

ไม่นานก็ถึงหน้าโรงเรียนเหวินฮวาเตี้ยน เซี่ยเหวินหลิงก้มตัววางเด็กน้อยลง: "ถึงแล้ว"

แต่เด็กน้อยกลับดึงแขนเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย: "พี่เซี่ย ตอนเลิกเรียนก็มารับเยว่เอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ!"

เซี่ยเหวินหลิง: "...โอ้"

ฉู่จื่อจิ้นยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "อาจารย์ ข้าก็สามารถไปส่งท่านกลับบ้านได้"

เด็กน้อยส่ายหน้า ใบหน้าเล็กๆ จริงจัง: "ไม่เอา เยว่เอ๋อร์อยากให้พี่เซี่ยมารับ!"

"...อย่างนั้นหรือ" ฉู่จื่อจิ้นพยายามรักษารอยยิ้มไว้ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนมีไหน้ำส้มสายชูคว่ำลง

เซี่ยเหวินหลิงไม่ได้รับรู้ถึงความผิดหวังของฉู่จื่อจิ้น หรืออาจจะไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ

เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ ของเด็กน้อยเบาๆ: "...เข้าไปเถอะ"

เด็กน้อยจึงยอมปล่อยมืออย่างอาลัยอาวรณ์ เดินตามฉู่จื่อจิ้นเข้าไปในโรงเรียนโดยหันกลับมามองสามครั้ง

ฉู่จื่อจิ้นเดินนำหน้า อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเซี่ยเหวินหลิงที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม แล้วกระซิบถาม: "อาจารย์ พี่ชายของท่าน...ปกติแล้วทำอะไรบ้างหรือขอรับ?"

เด็กน้อยเอียงคอคิด: "พี่เซี่ยไม่ชอบพูด แต่จะเอาถังหูลู่มาให้เยว่เอ๋อร์!"

ฉู่จื่อจิ้นจดจำไว้เงียบๆ—ถังหูลู่ใช่ไหม...

หลังจากเข้าไปในโรงเรียน เด็กน้อยยังคงอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่เซี่ยเหวินหลิงกลับเดินจากไปโดยไม่ลังเล

ฉู่จื่อจิ้นปลอบเด็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจสองสามคำ แล้วก็ออกไปหาหนังสือที่จะใช้สอนในวันนี้

ทิ้งให้เด็กน้อยอยู่คนเดียวในโรงเรียน

แต่เธอยังไม่ทันรู้สึกโดดเดี่ยว ประตูโรงเรียนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก—

พี่รองผลักประตูเข้ามา ยืนหอบอยู่หน้าประตู

"น้องหญิง! เจ้าไม่รอข้าจริงๆ ด้วย!" ดวงตาของพี่รองแดงก่ำ เหมือนลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง

ก็พี่รองช้าเกินไปนี่นา!" จินหลานเยว่แก้ไข "พี่เซี่ยเดินเร็วมากเลยนะเจ้าคะ วูบเดียว! ก็ถึงแล้ว!

ด้านหลังพี่รอง องค์ชายเล็กเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม: "พี่เซี่ยอะไร?"

ก็พี่เซี่ยที่หล่อมาก—หล่อมากเลยเจ้าค่ะ!" เด็กน้อยกางแขนเล็กๆ ออกกว้างเพื่อเปรียบเทียบ เกือบจะล้มลงจากเบาะรองนั่ง "จะซื้อถังหูลู่ให้! จะกอดด้วย!

องค์หญิงน้อยยกชายกระโปรงกระโดดเข้ามา: "อะไรนะ? หล่อแค่ไหน?"

หล่อมาก มาก มากเลยเจ้าค่ะ!" เด็กน้อยเชิดอกเล็กๆ อย่างภาคภูมิใจ "พี่เซี่ยมาส่งเยว่เอ๋อร์ไปโรงเรียนด้วยนะเจ้าคะ!#เด็กน้อยน่ารัก #วังหลวง #แก๊งเพื่อนตัวน้อย #นิยายจีนโบราณ