Zwolnili mnie, a kod zniknął. Zniszczyłam przejęcie za $350M

Czy można jeszcze mówić o „kulturze firmy”, kiedy na oczach całego zespołu ktoś jednym kliknięciem usuwa pięć lat twojej pracy… a potem nazywa to „optymalizacją”?

Mam na imię Kaja. Przez pięć lat byłam główną inżynierką backendu w „Szlaku” – firmie logistycznej z Mokotowa, gdzie wszystko musiało działać szybciej niż ludzie zdążą się przyznać do błędu. Nasz system nie był „ładny na slajdzie”. Był jak konstrukcja nośna w starym budynku: niewidoczny, dopóki ktoś nie postanowi go „odchudzić”.

Wszystko zaczęło się, gdy Jerzy – założyciel – zaczął częściej nosić garnitur. W powietrzu wisiało przejęcie przez Orion. A razem z tą plotką pojawił się Bartek: świeże MBA, uśmiech jak element stroju, obsesja na punkcie „prostoty”. Tylko że ta „prostota” nie miała nic wspólnego z inżynierią. To była prostota do due diligence. Do sprzedaży marzenia.

W sali konferencyjnej pachniało mokrym płaszczem i przestygłą kawą. Bartek wziął laser, wskazał mój schemat i powiedział, że to „makaron”. A potem – mimo ostrzeżeń – wszedł do repozytorium i usunął kluczowy moduł: „Węzeł Siedem”. Commit. Push. Cisza. I ten rodzaj spokoju, który pojawia się tuż przed katastrofą.

Zwolnił mnie od razu. Publicznie. Jakby ogłaszał wynik meczu. I wtedy zadzwonił Orion. Odebrałam przy wszystkich – i przyjęłam ofertę na głos. Bez krzyku. Bez teatru. Tylko fakt.

Potem patrzyłam już z boku, jak konsekwencje robią swoje: autoskaler, koszty chmury, improwizowane „demo” na statycznych danych… i cisza prawników, która boli bardziej niż krzyk. A kiedy próbowali zrzucić winę na mnie – przyszły logi, dokumenty i spotkanie, na którym prawda nie musiała podnosić głosu.

To nie jest historia o zemście. To historia o godności, o polskim korpo, gdzie „to rodzina” bywa wytrychem, i o tym, że czasem najtwardszą odpowiedzią jest odejść w ciszy – i pozwolić, żeby grawitacja dokończyła resztę.

Jeśli ta historia została z tobą na dłużej: zostaw proszę polubienie, zasubskrybuj i napisz w komentarzu – co ty zrobiłbyś na moim miejscu? Ratowałbyś firmę mimo upokorzenia, czy wyszedłbyś bez słowa i pozwolił, żeby konsekwencje zrobiły swoje?