ความรักที่ไม่เสื่อมคลายของเเม่ยังคงอยู่เสมอ/อ้อมกอดที่ไม่เคยหายไป Ep2./บทกวีเเห่งชีวิต

Ep2.
หลังจากนทีอยู่ดูแลแม่คำได้เพียงไม่กี่วัน
หน้าที่การงานก็เรียกเขาให้ต้องกลับไปอีกครั้ง
เช้าวันเดินทาง ฟ้ายังไม่สว่างดี
แม่คำยืนพิงเสาประตู มือสั่นนิดๆ แต่พยายามยิ้ม
นทีสะพายกระเป๋า หันกลับมามองแม่ ใจเขาหนักกว่ากระเป๋าใบนั้นนัก
แม่คำยื่นถุงผ้าเก่าๆ ให้ลูก
ข้างในมีข้าวห่อเล็กๆ กับเสื้อผ้าพับเรียบร้อย
แม่พูดเสียงแผ่วแต่ชัดเจนว่า
“เอาไปนะลูก เผื่อหิว…เผื่อคิดถึงบ้าน”
นทีรับไว้ น้ำตาเอ่อ แต่ไม่อยากให้แม่เห็น
เขาก้มกราบแม่แนบพื้นดิน
เป็นการกราบที่ยาวที่สุดในชีวิต
ก่อนจะเดินจากไป แม่คำเรียกเขาไว้
แล้วพูดเพียงประโยคเดียว
“ไม่ต้องห่วงแม่ ทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดก็พอ
แม่จะรอ…เหมือนเดิม”
นทีเดินจากบ้านไป โดยไม่รู้เลยว่า
นั่นคือคำว่า “รอ” ครั้งสุดท้ายของแม่
หลายเดือนผ่านไป
นทีทำงานหนักเหมือนที่แม่เคยทำ
ทุกครั้งที่เหนื่อย เขาจะหยิบถุงผ้าเก่าๆ ใบนั้นขึ้นมา
กลิ่นข้าว กลิ่นผ้า กลิ่นแม่
ทำให้เขายืนได้…ในวันที่แทบล้ม
จนวันหนึ่ง โทรศัพท์ดังขึ้น
เสียงปลายสายสั่นเครือ
“แม่…หลับไปแล้วนะ”
นทีทรุดลงกับพื้น
โลกทั้งใบเงียบงัน
เขารีบกลับบ้านอีกครั้ง
แต่คราวนี้…แม่ไม่ได้ยืนรอหน้าประตูแล้ว
ในวันที่เผาศพแม่
นทีพบจดหมายซองหนึ่ง วางไว้ข้างหมอน
ลายมือสั่นๆ แต่เต็มไปด้วยความรัก
“ลูกนที
ถ้าวันที่ลูกอ่าน แม่คงไม่ได้กอดลูกแล้ว
อย่าเสียใจนะ
แม่ได้เห็นลูกเติบโต ได้เห็นลูกเป็นคนดี
แม่ก็อิ่มใจที่สุดแล้ว
แม่จะอยู่กับลูก…ในทุกก้าวที่ลูกเดิน
เหมือนที่แม่เคยอยู่เสมอ
รักลูกที่สุด
แม่”
นทีอ่านจบ กอดจดหมายนั้นแน่น
เขารู้แล้วว่า
แม่ไม่ได้จากไปไหน
แม่ยังอยู่…ในความทรงจำ
ในความดี
และในหัวใจของเขาตลอดไป

บางการจากลา ไม่มีวันได้เจอกันอีก
แต่ความรักของแม่
จะเดินเคียงข้างลูก…ตลอดชีวิต.
มีต่อep3

#คำคม #นิยาย #เรื่องสั้นไทย #เรื่องสั้น #นิทานสอนใจ