PZL SW-4 Puszczyk | cudze chwalicie...

W pierwszej połowie lat 70., w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL Świdniki, pod kierownictwem inż. Stanisława Trębacza rozpoczęły się prace projektowe nad stworzeniem czterech śmigłowców z różnymi wariantami napędu. Opracowane śmigłowce miały być lekkimi maszynami, w których zamierzano zunifikować wiele elementów – np. belkę ogonową i wirnik nośny. Śmigłowce miały mieć podwozie płozowe lub kołowe, w zależności od potrzeb zamawiającego. Maszynom projektowanym w ramach tych działań nadano oznaczenie SM-6 Zięba. Spodziewano się, że otrzymają silniki PZL Franklin, produkowane w Polsce na amerykańskiej licencji w zakładach PZL Rzeszów. Powstało kilka wariantów, które jednak nie zostały zrealizowane. Natomiast do pewnych rozwiązań powrócono w projekcie SM-7 Sójka, który miał otrzymać silnik turbinowy Allison 250C-20B o maksymalnej mocy 420 KM. Śmigłowiec miał otrzymać elementy kompozytowe. Jako iż był to jeden z nowocześniejszych projektów opracowanych w Świdniku pewne zainteresowanie pozyskaniem i rozwojem całego projektu zaczęło wykazywać Wojsko Polskie. Pierwsze rozmowy w celu wdrożenia projektu rozpoczęły się w 1981 r., ale warunkiem dalszych prac było zastosowanie silnika zunifikowanego z silnikami stosowanymi w śmigłowcach Mi-2, które w tym czasie stanowiły podstawę polskiej floty śmigłowcowej. Zresztą obecne są w naszym wojsku do dnia dzisiejszego i nikt jakoś nie jest w stanie wyobrazić sobie dnia, w którym popularne czajniki odejdą ze służby. Tymczasem zakłady w Świdniku były zajęte głównie produkcją kolejnych odmian śmigłowców W-3 Sokół, który to program stanowił wówczas najważniejszy program realizowany przez wojsko. W ciągu kolejnych kilku lat zakłady w Świdniku zaczęły, zresztą nie tylko one, napotykać na poważne trudności finansowe, które nie pozwoliły na uruchomienie programu. Wszystko, przynajmniej pozornie zmieniło się 10 lutego 1984 r., gdy władze radzieckie podjęły decyzję o budowie wielozadaniowego śmigłowca nowej generacji. Śmigłowiec miał być przeznaczony do szkolenia, przewozu pasażerów oraz wykonywania zadań w rolnictwie – jego udźwig określono w wymaganiach na 400 – 600 kg. Ponadto maszyna miała mieć mniejszą masę własną niż Mi-1 przy większym zapasie paliwa, a ponadto śmigłowiec miał latać z silnikiem zastosowanym w śmigłowcu Mi-2, z tym że w śmigłowcu Mi-2 zastosowane są dwa silniki, natomiast nadal w przypadku awarii lub uszkodzenia jednego z silników w Mi-2 pilot musi natychmiast lądować, gdyż Mi-2 nie jest w stanie utrzymać się w powietrzu z jednym pracującym silnikiem. Ponieważ w Świdniku zaczęto dostrzegać olbrzymi potencjał eksportowy nowej maszyny, w 1985 r., rozpoczęły się prace nad stworzeniem nowego śmigłowca, w których uczestniczył mgr inż. Stanisław Trębacz.

Jestem także tu:
https://odysee.com/@Balszoi:5?r=CmuKJ...

Zapraszam do wspierania kanału:
Wirtualna kawa https://buycoffee.to/balszoi

Patronite: https://patronite.pl/Balszoi


#lotnictwo #samoloty #historia #history #wojsko #military #airforce #army #wojskopolskie #polska #poland #pzl #deblina #law