ลุยป่าลึกพะโต๊ะ ชุมพร

พะโต๊ะเป็นอำเภอเล็ก ๆ กลางหุบเขา จังหวัดชุมพร ในยุคเมื่อสี่สิบถึงห้าสิบปีก่อน ชื่อ “พะโต๊ะ” แทบไม่ปรากฏอยู่บนแผนที่ของคนนอก ที่นี่ไม่มีถนน ไม่มีสะพาน ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ มีเพียงภูเขาซ้อนภูเขา ป่าดิบชื้นที่แน่นทึบ และสายน้ำที่ไหลไม่รู้จบ คนเฒ่าคนแก่เรียกป่าผืนนี้ว่า “ป่าต้นน้ำหมื่นไร่” เพราะลำห้วยเล็กใหญ่ที่ไหลลงสู่ที่ราบ ล้วนเกิดจากป่าผืนเดียวกันนี้ และไม่มีใครนับได้จริงว่ามันมีกี่สาย รู้เพียงว่า ถ้าป่านี้ตาย น้ำทั้งภาคใต้ก็จะป่วยตามไปด้วย
ฝนที่พะโต๊ะไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แต่เป็นเรื่องประจำวัน ฝนตกแทบทั้งปี ตกจนพื้นป่าไม่เคยแห้ง ตกจนตะไคร่เกาะทุกก้อนหิน ตกจนไม้ใหญ่เขียวสดตลอดฤดูกาล หมอกลอยคลุมยอดเขาเช้าเย็นจนมองไกลไม่เห็นเกินช่วงแขน คนป่าจึงเรียกที่นี่อีกชื่อหนึ่งว่า “ภูเขาเขียว” เขียวจนเหมือนป่ากำลังกลืนแสงแดด กลืนเสียงลม และกลืนทุกสิ่งที่ก้าวเข้าไปไว้ในอ้อมอกของมัน
ในยุคนั้น การจะเข้าพะโต๊ะไม่มีคำว่าเดินทางสะดวกให้เลือก ไม่มีถนนให้ขับ ไม่มีทางให้เดินลัด การเดินทางเพียงเส้นเดียวคือสายน้ำ ใครจะเข้าไปต้องล่องแพไม้ไผ่ไปตามลำน้ำสายใหญ่ น้ำเชี่ยวแรง คดเคี้ยว และเต็มไปด้วยโขดหินที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำสีเขียวคล้ำ แพหนึ่งลำใช้ไม้ไผ่ทั้งลำต้นมัดรวมกัน ไม่มีเครื่องยนต์ ไม่มีพวงมาลัย มีเพียงไม้ถ่อ ไม้ค้ำ และสายตาของคนที่ต้องอ่านน้ำให้ออก แก่งบางช่วงน้ำเชี่ยวจนแพสั่น โขดหินบางก้อนโผล่ขึ้นมาแค่ครึ่งเดียว ถ้าถ่อช้าหรือค้ำพลาด แพอาจแตก ของอาจหาย และคนอาจไม่โผล่ขึ้นมาอีกเลย พรานเก่าจึงพูดกันเสมอว่า “พะโต๊ะไม่ฆ่าคนด้วยสัตว์ แต่มันฆ่าคนด้วยความประมาท” #เรื่องเล่าเดินป่า #สิ่งลี้ลับ#พรานป่า#ป่าลึก
ลุยป่าลึกพะโต๊ะ ชุมพร #เรื่องเล่าเดินป่า #สิ่งลี้ลับ#พรานป่า#ป่าลึก#เล่าแล#ตัดหวาย #พจญไพร