علی قمصری: نمی‌توانم با خواننده‌ای که ۱۲۰ هزار مخاطب می‌خواهد، همکاری کنم

از آنجا که آدمی درون‌گرا بودم؛ خانواده ام مرا به هنرستان موسیقی فرستادند تا کمی این مشکل برطرف شود و از همان زمان مبتلا به موسیقی شدم
سعی کرده‌ام از تمام مکاتب به شکل عمقی بهره بگیرم نه اینکه گذری به آنها داشته باشم
فعلا ترجیح می‌دهم من راه خودم را بروم و محمد معتمدی هم راهِ خودش را
از هنرهای دیگر هم بهره بگیرم تا در موسیقی‌ام تاثیر گذارد و به امضای خودم در موسیقی برسم
تاثیرپذیری‌ام از استاد «حسین علیزاده» بیش از هر کسِ دیگری بوده است
برای آلبوم «نقش خیال» تمام سرمایه‌ی مادی و معنوی‌ام را گذاشتم
مخالف این هستم که کسی موسیقی‌ای از جنسِ استاد مشکاتیان خلق کند
ساز گیتار از دلِ موسیقی ایران زاده شده است و من همیشه دلم می‌خواهد از منتقدان بپرسم که چرا این همه حساسیت به استفاده از این ساز دارند؟
بافت موسیقی مهم است نه سازبندی آن
جوان بودنِ من برایم دردسر شده است
زیبایی برایم مولفه‌ای لازم اما کافی نیست
موسیقی ایرانی از دلِ تعصب و سنت بیرون می‌آید
اگر آیین نامه‌ی امسال جشنواره اجرا نشود، باز هم از آن انتقاد می‌کنم
وقتی کار خوبی می‌کنم، همه ساکت هستند اما به محضِ بروز حاشیه همه اظهار نظر می‌کنند
نمی‌توانیم به یک موزیسین بگوییم که بنشین و کار خودت را بکن
موسیقی ما – از آن سالی که «علی قمصری» گروه «سرمد» را شکل داد تا حالا 17 سال می‌‌گذرد و این آهنگساز و نوازنده‌ی تار از همان زمان نشان داد که می‌خواهد راهی متفاوت در موسیقیِ‌ ایران را طی کند و از تجربه‌گرایی در هیچ شمایلِ آن نهراسد؛ هر چند که گاه، ناگزیر مشکلاتی نیز متحمل شود. چه آن وقت که کتاب هارمونی می‌نویسد و چه آن‌وقت که به عنوانِ یک آهنگ‌ساز، انتقاداتِ تند و تیزِ خود را بیان می‌کند. او اولین اثرش – نقش خیال- را با «همایون شجریان» زمانی منتشر کرد که بسیار جوان بود و همین جوانی به همراه سازبندی متفاوتِ آن اثر، واکنش‌های بسیاری ایجاد کرد؛ او در سال‌های بعد هم بارِ دیگر با همایون شجریان آلبوم‌های «آب، نان و آواز» و «چه آتش‌ها» را منتشر کرد و با تعدادی دیگر از خوانندگانِ نامدار چون «علیرضا قربانی» و «محمد معتمدی» همکاری کرد.
هیچ وقت در جشنواره حضور پیدا نمی‌کنم
او حالا اما مدتی است که فعالیت‌های خود را با خوانندگانِ کمتر شناخته شده ادامه می‌دهد و می‌گوید که وظیفه‌ی خودش می‌داند تا چهره‌های جدیدی را به موسیقی ایران معرفی کند. در همین مصاحبه‌ی قبلی‌اش با «موسیقی ما» نیز تاکید کرد که به هنر دور از اسم‌سالاری و چهره‌سالاری نگاه می‌کند. در این گفت‌وگو نیز او به صراحت از دغدغه‌های امروزش در موسیقی می‌گوید و دیدگاه‌هایش را بیان می‌کند. این گفت‌وگو را ببینید تا با تفکراتِ آهنگسازِ متفاوتی آشنا شوید که در 22 سالگی با نام‌دارترین خواننده‌ی ایران به اجرای برنامه پرداخت و بعدتر با چهره‌های برجسته‌ی نوازندگی به اجرای برنامه پرداخت و حالا در 35 سالگی با همراهی گروهی جوان و خوانندگانی جوان روی صحنه می‌رود تا حرفِ امروزش را بزند.