បណ្តាសារចុះនរកនៃវង្សចក្រី ទេវតាណាហ៊ានឃុំគ្រងក៏វិនាសតាម |០៥មករា២០២៥|BoSokunthea

អំណាចបណ្ដាសាដូនតាខ្មែរ ចំពោះអ្នកបំផ្លាញប្រាសាទបុរាណ


ក្នុងជំនឿនៃបណ្ដាសា គឺជាអំណាចដ៏មានឥទ្ធិពលខាងចិត្តវិញាណ។ បណ្ដាសា គឺជាពាក្យផ្តន្ទា ជេរប្រទេច និងការសំបូងសង្រូង ដើម្បីឱ្យជនទុច្ចរិតជួបនូវវិនាសហិនហោច។ ក្នុងសម័យបុរាណ បុព្វបុរសខ្មែរប្រើពាក្យនេះថា “សាប ឬសាបថ” ដែលបច្ចុប្បន្នវិវត្តមកជាពាក្យ “ស្បថ” មានន័យថាការប្រកាសសច្ចធម៌នៅចំពោះមុខអាទិទេព។ នៅក្នុងអត្តសញ្ញាណជាតិខ្មែរ បណ្ដាសាមិនមែនគ្រាន់តែជាជំនឿអរូបីឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាច្បាប់ខាងដួងវិញ្ញាណដ៏មានឥទ្ធិពល ដែលដូនតាខ្មែរបានចារិកទុកក្នុងសិលាចារឹក ក្រាំងសាស្រ្តាជាច្រើន ដើម្បីការពារបូរណភាពទឹកដី និងទីសក្ការៈបូជា។


កាលពីឆ្នាំ២០២៥ កន្លងទៅថ្មីនេះ តថភាពដ៏ជូរចត់នៃវិនាសកម្មលើបុរាណស្ថានទាំងឡាយរបស់ដូនតាខ្មែរ ហាក់ធ្វើឱ្យបណ្ដាសាទាំងនេះងើបឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដើម្បីផ្ដន្ទាទោសដល់ពួកយោធាថៃដែលបើកការឈ្លានពានយ៉ាងកំរោលមកលើកម្ពុជា ដោយបានបាញ់ផ្លោងបំផ្លាញមរតកដូនតាខ្មែរមិនរើសមុខ។ ចាប់ពីប្រាសាទព្រះវិហារ ប្រាសាទតាក្របី រហូតដល់បណ្ដុំប្រាសាទវេទមន្ត (ដូចជាប្រាសាទតាមាន់ធំ និងតាមាន់តូច) ព្រមទាំងស្ពានទ័ព វត្តអារាម សាលារៀន និងមន្ទីរពេទ្យ សុទ្ធតែបានក្លាយជាគោលដៅនៃគ្រាប់បែករបស់មារចិត្តព្រៃផ្សៃ។ វិនាសកម្មលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស៊ីវិល និងរូបសំណាកព្រះវិស្ណុដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិនៅច្រកអានសេះ បាននាំឱ្យមជ្ឈដ្ឋានអ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូអន្តរជាតិមានការខឹងសម្បារយ់ាងខ្លាំង និងបានពហិកាទេចរណ៍ថៃ ដោយបង្វែរគោលដៅទេសចរណ៍មកកម្ពុជាយ៉ាងច្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ ទាក់ទិននឹងយោធាថៃយកការបំផ្លាញបុរាណស្ថានជាគោលដៅមិនខ្លាចបណ្ដាសារបស់ដូនតាខ្មែរបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមហាជនចោទជាសំណួរថា “ហេតុអ្វីបានជាបណ្ដាសារបស់ដូនតាហាក់ដូចជាមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីសោះលើពួកគេ”?


ចម្លើយនឹងលាតត្រដាងតាមរយៈ “សិលាចារឹកទួលគោកព្រះ” ឆ្នាំ៦៥៧ នៃគ្រិស្តសករាជ និងសិលាចារឹកជាច្រើនទៀត ដែលបញ្ជាក់ឱ្យយើងដឹងថា បណ្ដាសាគឺជាច្បាប់ការពារផ្លូវចិត្ត និងជាសាលក្រមផ្ដន្ទាទោសទុកជាមុន ដើម្បីទប់ស្កាត់រាល់បុគ្គល ឬកងទ័ពណាដែលប៉ុនប៉ងបំផ្លាញ “បុណ្យ ឬសមិទ្ធផល” ដែលដូនតាកសាងឡើងថ្វាយអាទិទេព។ យោងតាមការសិក្សាលើសិលាចារឹក K.៣៨៨ និង K.៣៨០ (ប្រាសាទព្រះវិហារ) ខ្លឹមសារនៃបណ្ដាសាមានកម្រិតទោសពៃរ៍ដ៏រន្ធត់ និងគួរឱ្យខ្លាចបំផុតដែលអ្នកឈ្លានពានត្រូវដឹង៖


ទីមួយ គឺការធ្លាក់នរកជាអមតៈ និងវិនាសសាបសូន្យដល់ពូជអម្បូរប្រាំពីរសណ្ដាន។ សិលាចារឹកបានចែងថា ជនណាដែលបំផ្លាញទីសក្ការៈនេះ សូមឱ្យវាធ្លាក់ទៅក្នុងនរកទាំង ៣២ ជាន់ រួមជាមួយញាតិកាទាំង ៧ សន្តាន ជាពិសេសនរកជាន់ទី៣ “វៃតរណី” ដែលពោរពេញដោយស្ទឹងឈាម និងជាន់ទី៤ “កូដសលមលី” ដែលជានរកព្រៃរកាមានបន្លាដែកដ៏សាហាវព្រឺព្រួច។ ទណ្ឌកម្មនេះនឹងត្រូវអនុវត្តដរាបណាព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទនៅមានពន្លឺ ពោលគឺគ្មានថ្ងៃស្រោចស្រង់បានឡើយ។


ទីពីរ គឺបណ្ដាសានៃកងចក្រកម្មផល និងរន្ទះបាញ់គ្រប់ជាតិកំណើត។ ក្នុងសិលាចារឹកអង្គរវត្តលេខ២១ បានបញ្ជាក់យ៉ាងមុតស្រួចថា អ្នកណាដែលមកជំទាស់ទទែងធ្វើឱ្យខូចបុណ្យ “សូមឱ្យរន្ទះទាំងអនន្តចក្រវាឡ កុំបីបាញ់ដើមឈើឡើយ ឱ្យបាញ់តែអ្នកនោះសព្វៗជាតិកំណើត”។ លើសពីនេះ តាមជំនឿលើ “ព្រះវិស្ណុ” ការបំផ្លាញរូបព្រះអង្គនឹងនាំមកនូវអវតារ “នរសិង្ហ” (Narasimha) ដែលចុះមកដើម្បីអារពោះ និងប្រហារពួកអសុរដែលបំពានសច្ចធម៌។ ក្នុងន័យភូមិសាស្ត្រនយោបាយបច្ចុប្បន្ន នេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីវិបត្តិនយោបាយ និងការដួលរលំនៃអំណាចអ្នកឈ្លានពានដែលនឹងជួបគ្រោះធម្មជាតិ និងអស្ថិរភាពឥតឈប់ឈរ។


អ្នកជំនាញផ្នែកសិលាចារឹកវិទ្យាបានសង្កត់ធ្ងន់ថា បណ្ដាសាទាំងនេះមិនមែនជារឿងអបិយជំនឿឥតប្រយោជន៍ទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាច្បាប់អរូបី ដើម្បីការពារអធិបតេយ្យភាព និងដួងព្រលឹងជាតិ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ អ្នកដែលហ៊ានបំពានលើប្រាសាទខ្មែរ តែងជួបប្រទះនូវគ្រោះចង្រៃ និងវិបត្តិអំណាចដែលមិនអាចដោះស្រាយបាន។ ការដែលយោធាថៃបាញ់បំផ្លាញ និងវាយកម្ទេចទីសក្ការៈដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិនាពេលនេះ គឺពួកគេកំពុងដើរចូលទៅក្នុងអន្ទាក់នៃបណ្ដាសា ដែលបុព្វបុរសខ្មែរបានដាក់ទម្ងន់ទុករាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។
សកម្មភាពឈ្លានពានរបស់យោធាថៃនៅពេលនេះ មិនត្រឹមតែត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់អន្តរជាតិនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ត្រូវប្រឈមមុខនឹងច្បាប់នៃបណ្ដាសា ដែលដូនតាខ្មែរមិនអត់ឱនឱ្យឡើយ។ សម្រែកឈឺចាប់ តំណក់ឈាម និងទឹកភ្នែកដែលហូរស្រោចលើថ្មប្រាសាទនៅថ្ងៃនេះ នឹងរលាយក្លាយជាភ្លើងដែលដុតកម្ដៅចោរឈ្លានពានឱ្យរលាយរលត់ក្នុងកងចក្រនៃកម្មផល ដែលនឹងវិនាសហិនហោចទាំងយសសក្តិ និងពូជពង្សវង្សត្រកូលជារៀងរហូតតទៅ ខណៈដែលសច្ចធម៌នឹងនៅតែជាអ្នកការពារដីកោះគោកធ្លកជានិច្ចនិរន្តរ៍។...

អត្ថបទដោយ សរ សុមេធា