မဟာဒုတ် - ကြာနီကန်ဆရာတော်

မဟာဒုက်
ကဿပဘုရားရှင်လက်ထက်က ဗာရာဏသီမြို့တွင် အလွန်ဆင်းရဲသော မဟာဒုက်တို့ ဇနီးမောင်နှံ ရှိ၏။ မဟာဒုက်သည် သူတစ်ပါးဝိုင်းစေသည့် အခစားအလုပ်ကိုလုပ်၍ အသက်မွေးရသည်။ အလုပ်မလုပ် ရသောနေ့တွင် ဘုရားရှင်ကျောင်းတော်သို့ သွား၍ ဆွမ်းကျန်ဟင်းကျန်များကို တောင်းရမ်းစားသောက်ရသည်။

တစ်နေ့တွင် ကဿပဘုရားရှင်သည် ရဟန်း ၂၀၀၀၀ နှင့်အတူ ဗာရာဏသီမြို့သို့ ကြွချီတော်မူလာရာ နိဗ္ဗာန်ဆော်တစ်ယောက်က ကဿပဘုရားရှင်နှင့် သံဃာတော်များအား ဆွမ်းကပ်လှူဒါန်းနိုင်ရန် မြို့သူ မြို့သားများကို နှိုးဆော်ပေးနေ၏။ မဟာဒုက်လည်း သံဃာတစ်ပါးစာ တာဝန်ယူမည်ဟု စာရင်းပေးခဲ့သည်။ မဟာဒုက်တို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်ဆင်းရဲလှသဖြင့် အိမ်တွင် ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားမှာလည်း တစ်ခါချက်အပြင် အပိုမရှိပေ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ သံဃာတစ်ပါးစာ တာဝန်ယူခဲ့သည့်အကြောင်း ဇနီးသည်ကိုပြောရာ ဇနီးသည်ကလည်း အပြစ်မဆိုသည့်အပြင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လက်ခံလိုက်၏။

ထို့နောက် မဟာဒုက်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် သံဃာတစ်ပါးစာ ဆွမ်းကပ်လှူနိုင်ရေးအတွက် အလုပ်မရွေး လုပ်ကြလေသည်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို ဆွမ်းကပ်လှူမည်ဟူသော စိတ်စေတနာဖြင့် ပင်ပန်းသည်ကို အမှုမထားဘဲ တက်တက်ကြွကြွ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် အလုပ်လုပ်ကြ၏။ စေတနာအကျိုးပေးကြောင့် ဆီပေးသူ၊ ဆန်ပေးသူ၊ ငါးပေးသူများ ရှိလာပြီး သံဃာတစ်ပါးက ချက်ပြုတ်ရန် လုံလောက်သွားလေသည်။ မဟာဒုက်တို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ စေတနာထက်သန်မှုကြောင့် သိကြားမင်းက ဆင်းရဲသားအသွင်ဆောင်ကာ ဆွမ်းချက်ရာတွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် မဟာဒုက်သည် မိမိအိမ်သို့ ဆွမ်းစားကြွမည့် ရဟန်းကို နိဗ္ဗာန်ဆော်ထံ သွားရောက်တောင်းခံလေ၏။ နိဗ္ဗာန်ဆော်က စာရင်းမှတ်ရန် မေ့လျော့သွားသဖြင့် မဟာဒုက်အတွက် ရဟန် တစ်ပါးမျှ မကျန်တော့ကြောင်း ပြောပြရာ မဟာဒုက်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် လူးလှိမ့်ငိုကြွေးလေ၏။

ထိုအခါ နိဗ္ဗာန်ဆော်ကြီးက မဟာဒုက်ကို “မြတ်စွာဘုရားသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများကို သနားချီးမြှောက် လေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မြတ်စွာဘုရားထံသို့သွားကာ တပည့်တော်၏ ဆွမ်းအလှူကို လက်ခံတော်မူပါဟု လျှောက်တင်၍ ဆွမ်းပင့်ဖိတ်ပါလော့၊ သို့သော်လည်း မြတ်စွာဘုရားကို ဆွမ်းလှူရန် ပြည့်ရှင်မင်း၊ မင်းညီမင်းသား၊ စစ်သူကြီးနှင့် သူဌေးသူကြွယ်တို့လည်း မြတ်စွာဘုရားထွက်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏၊ သင့်မှာ ဘုန်းကံ ရှိပါက မြတ်စွာဘုရား၏ သပိတ်တော်ကို ရပါလိမ့်မည်”ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။ မဟာဒုက်လည်း နိဗ္ဗာန်ဆော် အကြံပေးသည့်အတိုင်း မြတ်စွာဘုရား ကျောင်းတော်သို့ သွား၍ အရဲစွန့်ကာ မြတ်စွာဘုရားအား ပင့်လိုက်သည်၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်လည်း မဟာဒုက်၏ ပင့်ဖိတ်မှုကို လက်ခံတော်မူပြီး သပိတ်တော်ကို မဟာဒုက်အား ချီးမြှင့် လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ မင်း၊ အမတ်၊ စစ်သူကြီးနှင့် သူဌေးတို့က “မဟာဒုက် ... အသင်ဟာ ဆင်းရဲလှတယ်၊ သင့်ကို အသပြာများစွာ ပေးပါ့မယ်၊ သပိတ်တော်ကို ရောင်းပါ”ဟု ပြောကြားရာ မဟာဒုက်က “ကျွန်ုပ်သည် ဥစ္စာကို အလိုမရှိ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုသာ ဆွမ်းလုပ်ကျွေးလို၏”ဟု ပြန်ပြော၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဘုရားရှင်ကို အိမ်သို့ ပင့်ဆောင်ခဲ့သည်။ အိမ်၌ ဘုရားရှင်အား ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်စွာ ဆွမ်းလုပ်ကျွေးလှူဒါန်း၏။ ဘုရားရှင်သည် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးနောက် ဆွမ်းအနုမောဒနာတရား ဟောတော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒုက်သည် သပိတ်ပိုက်၍ ဘုရားရှင်ကို ကျောင်းတော်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် သူ့အိမ်၌ ကောင်းကင်မှ ရတနာ ခုနစ်ပါးမိုးကြီး ရွာချလေ၏။ မဟာဒုက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့အိမ်တစ်အိမ်လုံး ရတနာများဖြင့် ပြည့်နေသည်ကိုအံ့ဩဖွယ် တွေ့ရလေသည်။

ဗာရာဏသီပြည့်ရှင် ဘုရင်ကြီးသည် မဟာဒုက်တို့အကြောင်းကို သိရှိသွားရာ မဟာဒုက်အား သူဌေးကြီးအရာ ပေးလိုက်လေသည်။ ဘုရင်ကြီးက ယခင်သူဌေးကြီး နေခဲ့သော အိမ်နေရာဟောင်းကို မဟာဒုက်အား ပေးလိုက်သည်။ ထိုအိမ်မြေနေရာကို ရှင်းလင်းသောအခါ ရွှေအိုးများကို ထပ်မံတွေ့ရသဖြင့် မဟာဒုက်သည် ဗာရာဏသီပြည်၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးဖြစ်သွားလေသည်။

မဟာဒုက်သူဌေးကြီးသည် အိမ်ဆောက်ပြီးသောအခါ ဘုရားရှင်နှင့်တကွ သံဃာတော်များအား အလှူကြီးပေးပြန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အသက်ထက်ဆုံး ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ တိုးသည်ထက်တိုးကာ ပြုလုပ်သွားပြီ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်၌ နတ်သား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ အလှူဒါနကို စေတနာ သဒ္ဓါတရား ထက်သန်စွာဖြင့် ပြုလုပ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မှီငြမ်း။ ။ ပဏ္ဍိတသာမဏေရဝတ္ထု၊ ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာ၊ မြန်မာပြန်၊