ملاقات با ناخدا هوشنگ صمدی

این دیدار فقط یک ملاقات دوستانه نبود؛
روایت نفس‌ به‌ نفسِ مردانی بود که تاریخ هر کدامشان را با غرورِ ایران نوشته است.

رسول خادم، رضا لایق و حسن رحیمی رفتند تا چشمانشان در نگاه مردی گره بخورد که سال‌ها نفسش را برای خاک این سرزمین گذاشت؛
ناخدا هوشنگ صمدی… قهرمان خاموشی که هنوز وقتی درباره ایران حرف می‌زند، کلماتش بوی سنگر می‌دهد.

در آن خانه ساده، سلام‌ها بوی احترام داشت.
بوی رفاقت، بوی ایران.
و وقتی ناخدا با همان صدای محکم و آرام، خودش را «سرباز ایران» معرفی کرد، لحظه‌ای بود که آدم می‌فهمید افتخار یعنی چه؛
یعنی دل‌هایی که پیر نمی‌شوند، ایمان‌هایی که خاک نمی‌خورند، و زخم‌هایی که هنوز هم ارزششان از مدال و نشان بیشتر است.

حرف‌هایشان ساده بود، اما سنگین…
از مردم، از وطن، از روزهایی که چند قدم آن‌ طرف‌تر از مرگ ایستادند تا ایران زنده بماند.
و بخش‌هایی از آن صحبت‌ها، حرف‌هایی بود که فقط میان مردان بزرگ رد و بدل می‌شود؛
نه روی کاغذ می‌آید، نه جلوی دوربین…
رازهایی که باید میان سینه‌های پهلوان بماند.

این چند دقیقه، احترام بود به مردی که قلبش هنوز برای ایران نفس می‌کشد…
قابی که فقط دیده نشد، حس شد،
و شد بغضی از جنس غرور…

#ناخدا_هوشنگ_صمدی
#هوشنگ_صمدی
#سرباز_وطن
#قهرمان_وطن
#قهرمان_ملی