Paradoks - by @mischker

słowa i muzyka Rafał Miszke

Zwrotka 1
Mówią, że serce miękkie to skarb,
A ja znów stoję w cieniu jej słów.
Bo kiedy chcę być ciepły, jakiś taki „na serio”,
Znika czar — jakby brakło nut.

Pre-chorus
Ona śmieje się z moich starań,
Przesuwa wzrok gdzieś dalej, hen.
A ja pytam sam siebie w duszy,
Czy naprawdę tak ma być, czy nie?

Refren
Bo to dziwny paradoks miłości,
Że czuły gość przegrywa z ogniem w oczach drania.
Mówią: „bądź sobą”, lecz gdy jesteś,
To nagle brak im tego szaleństwa.
I tak trwa wciąż ten stary schemat —
Między ciszą serca a głośnym rytmem burzy.
Tak, to paradoks… wciąż to znam.

Zwrotka 2
Znam te sny, gdzie ona wraca do mnie,
Mówi: „może jednak nam się uda dziś”.
Lecz gdy tylko podam dłonie, by ją trzymać,
Znów odsuwa się pół kroku, jakby chciała wybrać drzwi.

Pre-chorus
Może lubi to, co trudne,
Może romantyk jej się nudzi.
A ja znów próbuję zrozumieć,
Czy to gra, czy tylko sen.

Refren
Bo to dziwny paradoks miłości,
Że miękki ton przegrywa z ostrym tonem łobuza.
Mówią: „bądź dobry”, lecz gdy jestem,
To nagle tęsknią za nieujarzmioną wolą.
I tak trwa wciąż ten stary schemat —
Między czułym szeptem a zadziornym śmiechem losu.
Tak, to paradoks… wciąż to znam.

Bridge (z miejscem na impro trąbki)
Może kiedyś zrozumiem,
Może wszystko zmieni jeden gest.
A może właśnie w tej sprzeczności
Kryje się miłości sens…

Refren – finał
Bo to dziwny paradoks miłości,
Że serce chce, choć rozum mówi: „odpuść”.
Lecz gram tu dalej, w rytmie nocy,
Z nadzieją, że ktoś usłyszy moją prawdę.
I zatrzyma się na chwilę bliżej mnie…
Choćby na jeden takt.