พรานล่า แค้นเสือ

สามวันสามคืน พรานศรรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ในวงกลมที่ป่าเป็นคนขีด วงกลมนั้นไม่มีเส้น ไม่มีหลัก ไม่มีเครื่องหมายบอกจุดเริ่มหรือจุดจบ มีเพียงความเหนื่อยที่ค่อย ๆ หนาขึ้นเหมือนกำแพงล่องหน ล้อมเขาไว้ไม่ให้หนีออกไปได้ง่าย ๆ ยิ่งเดิน ยิ่งรู้สึกว่าป่าไม่ได้เปิดทาง แต่กำลัง “พาไป”

วันที่หนึ่งเริ่มต้นด้วยรอยเท้าที่หนักแน่น รอยที่ไม่ลังเล ไม่วกวน มันพาเขาขึ้นสันเขาที่ชันจนต้องใช้มือคว้ารากไม้ช่วยดึงตัวเองขึ้นไป หินตามทางคมและลื่นจากน้ำค้าง ใบไผ่แห้งทับซ้อนกันจนลื่นเหมือนโรยน้ำมัน หนามเถาวัลย์เกี่ยวเสื้อผ้าไว้เป็นระยะ ราวกับป่าพยายามดึงเขาให้ช้าลง รอยเท้านั้นไม่เลือกทางง่าย มันเลือกทางที่ทำให้คนเหนื่อยที่สุด แต่พรานศรรู้ดีว่าสำหรับสัตว์ใหญ่ที่ชินกับพื้นที่ ทางแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับพื้นเรียบ

เขาหยุดพักตรงห้วยเล็ก ๆ ใต้ร่มไม้ มือรองน้ำขึ้นดื่ม ความเย็นจัดแล่นผ่านฟันจนขากรรไกรสั่น แต่เขาดื่มเพียงนิดเดียว พรานป่ารู้ดีว่าในดงลึก การดื่มน้ำมากเกินไปหมายถึงการต้องหาที่ถ่ายบ่อย และทุกช่วงเวลาที่เผลอ ทุกวินาทีที่สายตาไม่กวาดรอบตัว คือโอกาสของสัตว์ที่กำลังตามดูอยู่ น้ำเย็นช่วยให้ร่างกายสดขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ช่วยให้ความหนักในใจเบาลงเลย