ป่าผี พรานกีบหมอผี

ไม่มีใครจำได้แน่ชัด
ว่าความผิดปกติเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

รู้เพียงว่า…
ป่าชายแดนผืนนั้น
เริ่มเงียบกว่าที่ควรจะเป็น

มันไม่ใช่ความเงียบของยามค่ำ
ไม่ใช่ความเงียบหลังฝนตก
แต่เป็นความเงียบที่เหมือนใครบางคน
เอามือปิดปากทั้งป่าไว้พร้อมกัน

นกไม่ร้อง
สัตว์ไม่เคลื่อนไหว
แม้แต่ลม
ยังพัดเบาเหมือนกลัวจะรบกวนสิ่งที่หลับอยู่ใต้ดิน

คนที่เข้าไปในป่า
เริ่มกลับออกมา
ในสภาพที่ไม่เหมือนเดิม

บางคนพูดคนเดียว
บางคนร้องไห้ทั้งคืน
บางคนไม่ยอมหลับตา
เพราะกลัวว่าจะเห็นสิ่งที่ “ยังมองอยู่”

พวกเขามีบาดแผล
ไม่ใช่รอยสัตว์
ไม่ใช่รอยมีด
แต่เป็นรอยเล็บยาว ลึก
เหมือนมือคน…
ที่ใหญ่เกินกว่ามนุษย์จะมี

ชาวบ้านเรียกมันว่า “ผีป่า”
ทั้งที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้ามันชัด ๆ

จนกระทั่ง
พรานคนหนึ่งตัดสินใจเดินเข้าไป

เขาไม่ใช่คนกล้า
ไม่ใช่คนอวดดี
แต่เป็นคนที่รู้ว่า
ป่าบางผืน
ไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์ท้าทาย

และหมอผีแก่คนหนึ่ง
ที่รู้ดีว่า
ผีที่ดุที่สุด
ไม่ใช่ผีที่อยากฆ่า

แต่คือผีที่
ไม่มีใครรู้ว่ามันตายอย่างไร

การเดินทางครั้งนั้น
ไม่ได้พาไปเจอปีศาจ
ไม่ได้พาไปเจอคำสาป

แต่นำไปสู่หมู่บ้านที่ไม่ควรมีอยู่
ศพนับร้อยที่ถูกลืม
และความจริงที่โหดร้ายกว่าเรื่องเล่าทั้งหมด

เมื่อความเงียบของป่า
ไม่ใช่เพราะไม่มีใครอยู่

แต่เพราะทุกเสียงร้อง
ถูกฝังไว้พร้อมศพทั้งหมู่บ้าน

เรื่องเล่าจึงเริ่มขึ้น…

ไม่ใช่เพื่อหลอกให้กลัว
แต่เพื่อเตือนว่า

บางครั้ง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในป่า
ไม่ใช่ผี
แต่คือความจริง
ที่มนุษย์เลือกจะไม่รับรู้