Las Hürtgen 1944 | Najdłuższa bitwa Stanów Zjednoczonych w Niemczech

Bitwa w Lesie Hürtgen, toczona od września 1944 roku do lutego 1945 roku, była jedną z najcięższych i najbardziej krwawych kampanii armii amerykańskiej na froncie zachodnim. Położony na pograniczu Belgii i Niemiec, gęsto zalesiony i pagórkowaty teren stał się areną wyniszczających walk, w których wojska USA posuwały się naprzód bardzo powoli, ponosząc ogromne straty.

Warunki naturalne odegrały kluczową rolę w przebiegu bitwy. Gęste lasy, wąskie drogi, błotnisty teren oraz niesprzyjająca jesienno-zimowa pogoda znacznie ograniczały użycie czołgów i wsparcia lotniczego. Niemieckie oddziały skutecznie wykorzystały walory obronne terenu, opierając się na bunkrach, polach minowych i dobrze zamaskowanej artylerii, zadając wojskom amerykańskim ciężkie straty.

Z punktu widzenia strategicznego celem Stanów Zjednoczonych było zabezpieczenie północnego skrzydła natarcia w kierunku Renu oraz uniemożliwienie Niemcom wykorzystania zapór na rzece Rur, które mogły zostać użyte do zalania alianckich dróg natarcia. Cele te jednak osiągano powoli i za cenę niezwykle wysokich strat, co wzbudziło wątpliwości co do sensowności i dowodzenia całej operacji.

Ostatecznie bitwa w Lesie Hürtgen stała się symbolem poświęcenia, wytrwałości oraz kontrowersyjnych decyzji dowódczych w nowoczesnej wojnie. Choć nie przyniosła natychmiastowego, rozstrzygającego zwycięstwa, doświadczenia z Hürtgen miały istotny wpływ na dalsze działania armii amerykańskiej w Niemczech. Dla żołnierzy walczących w tym rejonie była to jedna z najbardziej traumatycznych i krwawych kampanii II wojny światowej.