Николай Гумилёв. Волшебная скрипка (на осетинском языке).

НИКОЛАЙ ГУМИЛЁВ

Волшебная скрипка
Валерию Брюсову

Милый мальчик, ты так весел, так светла твоя улыбка,
Не проси об этом счастье, отравляющем миры,
Ты не знаешь, ты не знаешь, что такое эта скрипка,
Что такое темный ужас начинателя игры!

Тот, кто взял ее однажды в повелительные руки,
У того исчез навеки безмятежный свет очей,
Духи ада любят слушать эти царственные звуки,
Бродят бешеные волки по дороге скрипачей.

Надо вечно петь и плакать этим струнам, звонким струнам,
Вечно должен биться, виться обезумевший смычок,
И под солнцем, и под вьюгой, под белеющим буруном,
И когда пылает запад и когда горит восток.

Ты устанешь и замедлишь, и на миг прервется пенье,
И уж ты не сможешь крикнуть, шевельнуться и вздохнуть, —
Тотчас бешеные волки в кровожадном исступленьи
В горло вцепятся зубами, встанут лапами на грудь.

Ты поймешь тогда, как злобно насмеялось все, что пело,
В очи глянет запоздалый, но властительный испуг.
И тоскливый смертный холод обовьет, как тканью, тело,
И невеста зарыдает, и задумается друг.

Мальчик, дальше! Здесь не встретишь ни веселья, ни сокровищ!
Но я вижу – ты смеешься, эти взоры – два луча.
На, владей волшебной скрипкой, посмотри в глаза чудовищ
И погибни славной смертью, страшной смертью скрипача!

2 декабря 1907 года

----------------------------------------------------------
НИКОЛАЙ ГУМИЛЁВ

Алæмæттаг скрипкæ
Валерий Брюсовæн

Ды куыд хорз лæппу дæ, хъæлдзæг, о, куыд райдзаст у дæ бахудт,
Ма кур ацы амонд, ма кур, – уый хъæстæ кæны æппæт.
Ды нæ зоныс: ацы скрипкæ тар, æмбæхст тыхтимæ баст у,
Хъазт райдайæгæн йæ хъысмæт у æбуалгъ тасæй æххæст!

Ацы алæмæттаг скрипкæ чи райса йæ барджын арммæ, –
Уымæн фесæфдзæн æнустæм йе ‘нæмæт цæстыты рухс,
Дæлимонтæ уарзынц хъусын ацы ʻвæджиауы цагъдмæ,
Скрипкæйыл цæгъдджыты фæдыл сонт бирæгътæ зилынц, хъус!

Хъуамæ ‘нæрлæугæйæ хъуыса ацы тагты зард, æрдиаг,
Хъуамæ ‘нæрлæугæйæ кафа скрипкæйы æрра æрдын,
Хур, фыдхъызт, тымыгъы хъаза, раст йæ зæрдæйы фæндиаг,
Дард Ныгуылæны цъæх артмæ, Скæсæны пиллоны бын.

Ды куы ферхъæцай фæлладæй, æмæ иу рæдыд куы ‘руадзай, –
Иу змæлд дæр дæ бон нæ уыдзæн, нæ улæфт, нæдæр цъæхахст, –
Уайтагъд сонт бирæгътæ иумæ, тугмондаг, æвирхъау бардзæй
Урс-урсид дæнгæгтæй хъуырмæ уæд фæлæбурдзысты ‘васт.

Бамбардзынæ уæд, цы сайдæй разылди дæуыл æппæт дæр,
Хъæлдзæгæй, æнæмæт зардæй зæрдæ чи ирхæфста знон.
Уæд азары комулæфтæй уайтагъд асæлдзысты уæнгтæ,
Уарзон чызг кæудзæн, хæлар та хъуыдыты ныгъуылдзæн, зон.

Дарддæр, лæппу! Ам нæ уыдзæн нæ хъæлдзæг цард, нæ хæзнатæ!
Фæлæ æз уынын – ды худыс, уæдæ размæ – сгар, æвзар.
Дæу уæд алæмæттаг скрипкæ, ‘дæрсгæ ʻвиллон сырдтæм бафсæр,
Æмæ скрипкæйыл цæгъдæджы ‘вирхъау, кадджын мæлæт ссар!

Уырыссагæй раивта Плиты Инал