(Sinhala) සත් දින ධර්ම දේශනාව |සීතා සෙනරත් රත්නායක ගුරු මාතාව සිහිකොට

A reflection offered on the seventh day following the passing of Mrs. Seetha Senarath Rathnayaka, a devoted mother, grandmother, and retired school teacher.

In this talk, I reflect on the quiet power of teachers and mothers — those who shape lives not through authority, but through patience, example, and love. Drawing from my own life experiences, I speak about how teaching does not end in the classroom, and how motherhood often becomes the deepest form of teaching there is.

The talk moves gently toward a contemplation of truth — how loss clarifies what truly matters, how impermanence softens pride, and how gratitude arises when we recognize the countless ways we have been guided, corrected, and loved.

This reflection is offered in remembrance, with respect for a life that gave so much to others, and with the hope that her legacy continues through the lives she touched.

May this talk serve as a moment of pause, reflection, and appreciation — for teachers, for mothers, and for the simple truths revealed through living and letting go.

ශ්‍රීමත් පාසල් ගුරුතුමියක් සහ ආදරණීය මවක් වූ සීතා සෙනරත් රත්නායක මැතිණියගේ අභාවයෙන් පසු හත්වන දිනදී පවත්වන ලද මෙම කතාව, ගෞරවයෙන් සහ කෘතඥතාවයෙන් පිරි සිහිවටනයක් ලෙස ඉදිරිපත් කරමි.

මෙහිදී මම ගුරුවරුන් සහ මව්වරුන්ගේ නිහතමානී බලය පිළිබඳ සිතා බලමි — ඉවසීමෙන්, ආදර්ශයෙන් සහ කරුණාවෙන් ජීවිත හැඩගස්වන අය පිළිබඳව. මගේම ජීවිත අත්දැකීම් ඇසුරෙන්, ගුරුකම පන්තියකට සීමා වූ දෙයක් නොව ජීවිතයම මඟ පෙන්වන ගමනක් බවත්, මව්බව යනු ගැඹුරුම ගුරුකමක් බවත් මෙම කතාව තුළ සලකා බලමි.

අහිමිවීම මඟින් සත්‍යය පැහැදිලි වන ආකාරය, අනිත්‍යභාවය මඟින් සිත මෘදු වන ආකාරය සහ අප ජීවිතය පුරා ලැබූ මඟ පෙන්වීම් හා ආදරය පිළිබඳ කෘතඥතාව උපදින ආකාරයද මෙහිදී අවධානයට ගනී.

මෙම දෙසුම, ජීවිතයට නිහතමානීව සේවය කළ ගුරු මව්වරුන්ට ගෞරවයක් ලෙසත්, ජීවිතය තුළ හෙළිවන සරල සත්‍යයන් පිළිබඳ සිත විරාමයකින් සිතා බැලීමට අවස්ථාවක් ලෙසත් ඉදිරිපත් කරමි.