Jak dorosnę zostanę sobą... czy zostałam? | Przestrzeń Uważności #08

Wyobraźcie sobie, że ktoś patrzy na was i WAS WIDZI. Jakimi jesteście, w całej prawdzie. Z niedoskonałościami, rysami. Akceptuje... bo sam nie jest idealny i też o tym wie.
Jak w filmie AVATAR - "I see U" ...
W zasadzie przez 3/4 mojego dotychczasowego życia byłam tzw "people pleaserem". Kimś kto robi dla innych znacznie więcej niż dla siebie, bo tak mocno pragnie ich akceptacji. Zewnętrznego potwierdzenia, że jestem ważna, że coś znaczę. I to nie jest ich wina, bo naturalnie że z tego korzystali.
Chociaż wydawało mi się to normalne, że chcę być akceptowana, to jednak zaczęłam się zastanawiać gdzie jest i czy dostrzegamy granice, kiedy za bardzo "się sprzedajemy" aby tylko przynależeć? Czy cena jaką płacimy za to jest tego warta?
Co wpływa na to, że odchodzimy od dbania i bronienia siebie, a zaczynamy zadowalać innych?
No i czy możemy temu zapobiec, a raczej wzmacniać poczucie ważności w samych sobie i naszych bliskich?
Jestem gdzieś na tej drodze. Widzę że coraz częściej staję w obronie siebie autentycznej, czasem nierozumianej przez innych, dziwnej.
Jestem z siebie dumna, chociaż "kosztuje" mnie to relacje, projekty, miejsca...
Jestem dumna, bo zdobywam coś i kogoś WAŻNIEJSZEGO...
Dzielę się tym w podcaście, bo mam nadzieję i marzeniem, aby każdy czuł się WAŻNY, bo jest a nie dopiero jak coś zrobi czy udowodni.


Ten odcinek podcastu wspiera utwór "Perfectly Imperfect" Declana J Donovana. 🎵

Weź głęboki wdech i...
Zaczynamy.

-----
📍 Moje miejsca w sieci:
LinkedIn:   / katarzyna-szczudlinskaurban  
Instagram:  / k_szczudlinska  

ROZDZIAŁY:
(00:00) Intro
(00:36) Wstęp
(02:08) Niepodważalność poczucia ważności.
(03:18) Dzieciństwo a nasze poczucie ważności?
(06:51) Bycie sobą w obronie siebie to nie idylla.
(08:56) Czym się kieruję budując moje i innych poczucie ważności?
(13:41) Nie można dać innym czegoś czego nie dajemy sobie.
(15:06) Nagrody za bycie sobą.
(16:20) Jesteśmy wystarczający!
(17:10) Podziękowania