"จีวรไฟ...ไหม้หนังคน"

บอล: "มึงเห็นข่าวนั้นป่ะ? ที่พระแอบเอาเงินวัดไปเปย์สีกา... กูเห็นแล้วเสื่อมศรัทธาว่ะ บวชไปทำไมวะ"

พี่หนุ่ม (อดีตเด็กวัด): "อย่าไปด่าเหมาหมดบอล... พระดีๆ ก็มีเยอะ... แต่ไอ้พวกมารศาสนาน่ะ มึงไม่ต้องห่วงหรอก นรกจองตัวไว้แล้ว... กูเคยเห็นมากับตาตอนกูบวชเรียนอยู่ที่วัดป่าแถวอีสาน"

พี่หนุ่ม: "ตอนนั้นมีพระรูปหนึ่งชื่อ 'หลวงพี่คง'... แกเป็นพระเลขาฯ เจ้าอาวาส ดูภายนอกนะ เรียบร้อย พูดจาดี ญาติโยมศรัทธาเพียบ เงินบริจาคผ่านมือแกเยอะมาก"

พี่หนุ่ม: "แต่ลับหลัง... กูซึ่งเป็นเณรนอนกุฏิใกล้ๆ แก กูรู้ดี... ตกกลางคืน แกจะแอบเอาเงินวัดมานับ ใส่ย่าม เตรียมโอนให้สีกาทางโทรศัพท์ และที่หนักสุดคือ... แกชอบแอบกิน 'ข้าวเย็น'"

พี่หนุ่ม: "ไม่ใช่ข้าวธรรมดานะมึง แต่เป็น 'ของดี' ที่ญาติโยมเอามาถวายเจ้าอาวาส พวกทองหยิบ ทองหยอด ขาหมู... แกแอบขโมยมากินในกุติตอนดึกๆ กูได้ยินเสียงเคี้ยว แจ๊บๆ ทุกคืน แต่กูไม่กล้าพูด เพราะแกมีอิทธิพลในวัด"

พี่หนุ่ม: "จุดจบแกมาถึงเร็วมาก... วันนั้นเป็นวันพระใหญ่ ญาติโยมมาเต็มวัด จู่ๆ หลวงพี่คงแกก็ล้มตึงกลางศาลา! ร้องโอดโอยดิ้นพล่านเหมือนโดนน้ำร้อนลวก!"

พี่หนุ่ม: "แกตะโกนลั่น 'ร้อน! ร้อน! ช่วยด้วย! ไฟไหม้! ไฟไหม้!'... ทั้งที่ตัวแกปกติดี ไม่มีไฟสักนิด! ชาวบ้านช่วยกันพัดวี แต่แกกลับดิ้นแรงขึ้น พยายามจะ 'ฉีกจีวร' ออกจากตัว!"

พี่หนุ่ม: "แกตะคอกเสียงหลง 'เอามันออกไป! อีแผ่นเหล็กนี้! มันรัดกู! มันไหม้หนังกูแล้ว!'... มึงนึกภาพตามนะบอล... ในสายตาคนอื่นคือผ้าเหลือง... แต่ในสายตาแกตอนนั้น... จีวรมันกลายเป็น 'แผ่นเหล็กเผาไฟแดงๆ' ที่รัดตัวแกอยู่!"

พี่หนุ่ม: "ผิวหนังแกเริ่มแดงเถือก แล้วค่อยๆ พุพองขึ้นมาจริงๆ เหมือนโดนไฟคลอก! กลิ่นเนื้อไหม้โชยออกมาจางๆ ทั้งที่ไม่มีเปลวไฟ! ...สุดท้ายแกขาดใจตายคาศาลา ในสภาพตาเหลือกโปน มือเกร็งหยิกงอเหมือนคนถูกย่างสด"

พี่หนุ่ม: "เรื่องสยองของจริงมันเริ่มหลังงานศพ..."

พี่หนุ่ม: "คืนที่ 3 ของการตั้งศพ... กูกับพระลูกวัดอีก 2 รูป ต้องอยู่เฝ้าศพบนศาลา... ตอนนั้นตี 2 หมาวัดหอนรับกันเกรียวกราว บรู๊วววว... ลมพัดแรงจนธูปหน้าโงศพดับวูบ"

พี่หนุ่ม: "กูได้ยินเสียง... 'วี๊ดดดด..... วี๊ดดดด.....' เสียงเหมือนลมนกหวีด แต่มันแหลมและยาวกว่านั้น... ดังมาจากทางเมรุ"

พี่หนุ่ม: "แล้วเสียงเดินก็ดังขึ้น... ตึง... ตึง... เสียงหนักๆ เหมือนเสาเข็มกระแทกพื้น... ศาลาไม้สั่นสะเทือนไปหมด"

พี่หนุ่ม: "กูมองลอดช่องหน้าต่างออกไป... ท่ามกลางแสงจันทร์... กูเห็น 'เปรต'!"

พี่หนุ่ม: "มันตัวสูงเท่าต้นตาล! ผอมแห้งจนเห็นซี่โครง มือใหญ่เท่าใบลาน... แต่ที่ทำให้กูจำได้แม่นคือ... 'มันห่มจีวร'"

พี่หนุ่ม: "จีวรขาดวิ่นที่ห่มตัวมันอยู่... มี 'ไฟลุกท่วม' ตลอดเวลา! มันร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ปากมันเล็กเท่ารูเข็ม กินอะไรไม่ได้ ได้แต่ร้อง วี๊ดดด... มือมันพยายามตะปบปากตัวเอง เหมือนหิวโหยสุดขีด"

พี่หนุ่ม: "มันก้มหน้าลงมามองที่กุฏิเจ้าอาวาส... (ที่มันเคยขโมยของกิน)... แล้วมันก็แลบลิ้นยาวเฟื้อยที่มีหนอนไต่ยั้วเยี้ย ออกมาเลียหลังคากุฏิ! หวังจะกินเศษอาหาร... แต่มันกินไม่ได้! เพราะลิ้นมันโดนไฟจากจีวรเผาจนไหม้เกรียม ฉ่า!"

พี่หนุ่ม: "กูสวดมนต์จนสลบคาที่... ตื่นเช้ามา หลวงพ่อเจ้าอาวาสท่านบอกว่า 'กรรมของสงฆ์มันหนัก... กินของสงฆ์ 1 คำ กลืนก้อนเหล็กแดง 1 ก้อน... ขโมยเงินสงฆ์ 1 บาท ต้องไปใช้หนี้ในนรกเป็นล้านปี'"

พี่หนุ่ม: "ทุกวันนี้เวลาเห็นพระทำเลว กูไม่โกรธนะ... กูสงสาร... เพราะกูรู้ว่า 'ชุดฟอร์ม' ที่เขาจะต้องใส่ต่อไปหลังจากถอดผ้าเหลือง... มันทรมานขนาดไหน"