Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku

Jeśli chce postawić mi wirtualną kawę i docenić moją pracę to kliknij na link: https://buycoffee.to/jacekpawlowicz
Bardzo DZIĘKUJĘ!

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku powstało z konieczności ratowania ocalałych po wojnie resztek kultury ludowej południowo – wschodniej Polski i dzięki zaangażowaniu i pracy ludzi w tym głównie ówczesnego wojewódzkiego konserwatora zabytków Jerzego Tura i pierwszego dyrektora sanockiej placówki Aleksandra Rybickiego.
W lipcu 1966 roku, osiem lat od powołania placówki udostępniono do zwiedzania pierwsze obiekty. Docelowo przewidywano, że w parku znajdzie się 85 budynków wraz z obiektami towarzyszącymi w postaci studni, młynów, krzyży, kapliczek i innych.
Zgodnie z projektem zagospodarowania przestrzennego wszystkie przeniesione obiekty miały znaleźć się w odrębnych sektorach o nazwach: Bojkowie, Łemkowie, Dolinianie, Pogórzanie wschodni i zachodni. Sektory miały odpowiadać przedwojennym grupom etnograficznym i ich fizjograficznemu rozmieszczeniu w terenie oraz sprawiać wrażenie, że zwiedzający znajduje się we wsi bojkowskiej, łemkowskiej, pogórzańskiej czy doliniańskiej. W związku z tym, że park etnograficzny położony jest w zróżnicowanym wysokościowo terenie, budownictwo bojkowskie i łemkowskie znalazły się w wyższej części, pozostałe na płaskim terenie. W 1973 dokonano pewnych korekt w projekcie zagospodarowania a dodatkowo miał powstać sektor hodowlano – pasterski, dworski i małomiasteczkowy oraz przemysko – lubaczowski. Z biegiem lat wizja budowy tych sektorów, często z przyczyn niezależnych od muzeum rozpływała się, chociaż plany pozostały aktualne.