ПАДАЮЦЬ СНЯЖЫНКІ. Таццяна Грыневіч 🔳 Паўлюк Трус

Таццяна Грыневіч чытае верш Паўлюка Труса "Падаюць сняжынкі" (1916)
#незагаснуцьзоркіўнебе - паэтычная хрэстаматыя да 90-годдзя заснавання Саюза беларускіх пісьменнікаў
👉 Усе творы    • Не загаснуць зоркі ў небе  

🔳 Таццяна Грыневіч — беларуская спявачка і бард. Нарадзілася ў 1977 г. у Ашмянах. Скончыла Маладзечанскае музычнае вучылішча імя М. К. Агінскага, БДУКіМ, працавала ў дзяржаўнай філармоніі, у складзе камернага хору. У 2007–2009 гадах супрацоўнічала таксама з хорам праваслаўнага сабора Гайнаўкі (Польшча). Як сольная спявачка канцэртуе з 2008 года, выступала ў школах, бібліятэках, музеях, прадпрыемствах па ўсёй краіне. Асноўныя захапленні — беларускі раманс, дзіцячыя народныя і школьныя песні, народныя танцы. На гэтай ніве пасеяла і вырасціла некалькі кампакт-кружэлак: «Дзіцячы альбом» (2010), «З Новым годам» (2011), «Беларускі раманс «Шыпшына» (2012), «Паспеўкі» (2012), «Няма прыгажэй ад маёй Беларусі. Альбом школьных вершаў» (2012) і інш. Пасля выбараў 2020 года з’ехала з Беларусі.

🔲 Паўлюк Трус (1904–1929) — паэт-маладняковец, адзін з самых тонкіх лірыкаў сваёй эпохі. Яго раптоўная ранняя смерць ускалыхнула ўсю літаратурную супольнасць 1920-х гадоў, пахаванне сабрала велізарную колькасць прыхільнікаў таленту Паўлюка Труса, ад дзясяткаў маладых чытачоў да тагачасных кіраўнікоў БССР. Аўтар зборнікаў «Вершы» (1925) і «Ветры буйныя» (1927). Асноўная частка спадчыны выйшла кнігамі пасля смерці паэта, у першую чаргу ў складзе аднатамовага збору твораў (1931).
Памёр ад тыфусу 30 жніўня 1929 года. Пахаваны на Вайсковых могілках у Мінску.

#беларускаялітаратура #паўлюктрус

Падаюць сняжынкi -
дыяменты - росы,
Падаюць бялюткi
за маiм акном...

Расчасалi вiшнi
шоўкавыя косы
I ўранiлi долу
снегавы вянок.

Дзесьцi ў прасторах
празвiнелi бомы.
Дацвiлi пялёсткi
нечае тугi...

I здаецца зноўку -
еду я дадому
Пераведаць родных,
блiзкiх, дарагix.

Axiнае вечар
тонкiя мярэжы,
На акне альвасы
дагарэлi ў сне.,

А ў душы квяцiстасць,
i такая свежасць,
I з вачэй усмешкi
сыплюцца на снег.

Зноў зiма паслала
снежныя кiлiмы,
Зажурыла беллю
паплавы, лугi,

I прыходзiць радасць
у красе маўклiвай.
Адплываюць хвiлi
смутку i тугi...

А сняжынкi сеюць
кволую iмглiстасць,
Падаюць бялюткi
за маiм акном,

I цвiце на вiшнях
снежная ўрачыстасць,
Сцелецца на скронях
перад раннiм сном.

Хочацца навеяць
казкi - таямнiцы
Гукамi мелодый,
радасцю без слоў.

I застылi ценi
у маёй святлiцы,
Засынаю... Снiцца
роднае сяло.