MY ROOM DOESN'T GET LIMESCALE ( ODAM KİREÇ TUTMUYOR)

The winds of Anatolia blow hard through this story.
There is an old house, built from lime-rich stones, leaning against the slope of a mountain. Rain falls, snow settles, the walls grow old… Yet one room inside that house never holds lime. No matter how often it is whitewashed, the lime either flakes away or fades. Everyone in the village knows it. “There’s a story in that room,” they say.

The room where this folk song was born belongs to a young man who watched exile through his window. He woke to the sound of roosters at dawn and tied his troubles to the strings of his bağlama at night. He wanted his walls to be bright white, but nothing he tried worked. Because that room could not contain anything that didn’t truly belong. Joy was fleeting, like lime; sorrow was lasting, like stone.

One day, the girl he loved was taken to distant lands. After that, there were no weddings left, no holidays. From that day on, the walls of the room refused lime even more. It was as if the room itself knew: those who leave do not return, and lime that doesn’t hold never will. Each night the young man took up his bağlama and leaned against the wall. Sometimes the words would not reach his lips and would spill only from the strings. This folk song is the voice of those silent nights.

Travelers still tell the tale: the room still does not hold lime. Whoever enters stays for a moment, feels their heart tighten, and then steps back outside. For within those walls live an unfinished love, unspoken words, and a whiteness that never settled. The room’s refusal to hold lime is, in truth, a heart’s refusal to belong to the world.

“Odam Kireç Tutmuyor” is not the story of a place, but of a person. It is the song of those who cannot hold on, who bury their love deep inside, who look toward exile and remain silent. As this song plays, you listen not to a room, but to the reason a heart fails to hold. In every string of the bağlama, the breath of that room remains. Listen closely… perhaps a part of you does not hold lime either.

Lyrics

My room won’t hold lime
Unless the sand is mixed in
Love won’t leave from the start
Unless we lie embraced

Father, am I a dervish
Have I worn my cloak
I loved, but others took her
Am I dead, then, or what?

Whitewash my room
Make my face smile
I am burning from this love
Come, be my remedy

My room is made of lime
My face is made to smile
Undress and come lie beside me
My body itself is your cure

Lyrics: Traditional
Music: Suno V5

For copyright and collaboration inquiries, please contact:
media.anatolianroots@gmail.com

Anadolu’nun rüzgârı sert eser bu hikâyede. Dağın yamacına yaslanmış, kireci bol taşlardan yapılmış eski bir ev vardır. Yağmur yağar, kar tutar, duvarlar eskir… Ama o evin içindeki oda bir türlü kireç tutmaz. Ne zaman badana vurulsa, kireç ya dökülür ya da solup gider. Köyde herkes bilir bunu. “O odada bir hikâye var” derler.

Bu türkünün doğduğu oda, gurbeti penceresinden izleyen bir gencin odasıdır. Sabahları horoz sesiyle uyanır, akşamları bağlamanın teline dert bağlardı. Duvarları bembeyaz olsun isterdi ama ne yapsa olmazdı. Çünkü o oda, içine sinmeyen hiçbir şeyi barındırmazdı. Sevinç geçici olurdu, kireç gibi; ama hüzün kalıcıydı, taş gibi.

Bir gün sevdiği kızı alıp başka diyarlara götürdüler. Ardından ne düğün kaldı ne bayram. O günden sonra odanın duvarları daha da tutmaz oldu kireci. Sanki oda da biliyordu: Giden geri dönmez, tutmayan kireç de bir daha tutmaz. Genç, her gece bağlamasını alır, duvara yaslanırdı. Sözler bazen dile gelmez, sadece tellerden dökülürdü. İşte bu türkü, o sessiz gecelerin sesidir.

Köyden geçenler hâlâ anlatır: O oda hâlâ kireç tutmaz. İçine giren biraz durur, kalbi sıkışır, sonra dışarı çıkar. Çünkü orada yarım kalmış bir sevda, söylenememiş sözler ve duvara sinmemiş beyazlık vardır. Odanın kireç tutmaması, aslında bir gönlün tutmamasıdır dünyaya.

“Odam kireç tutmuyor” bir mekânın değil, bir insanın hikâyesidir. Tutunamayanların, sevdasını içine gömenlerin, gurbete bakıp susanların türküsüdür. Bu türkü çalarken, bir odanın değil; bir kalbin neden tutmadığını dinlersiniz. Bağlamanın her telinde, o odanın nefesi vardır. Dinleyin… Belki sizin de bir yeriniz kireç tutmuyordur.

Sözler

Odam kireç tutmuyor
Kumunu katmayınca
Sevda baştan gitmiyor
Sarılıp yatmayınca

Baba ben derviş miyem
Hırkamı giymiş miyem
Ben sevdim eller aldı
Niye ben ölmüş müyem

Odamı kireç eyle
Yüzümü güleç eyle
Yandım aşkın elinden
Gel bana ilaç eyle

Odam kireçtir benim
Yüzüm güleçtir benim
Soyun da gel yanıma
Tenim ilaçtır benim

Söz: Anonim
Müzik: Suno V5

Telif ve işbirliği ile ilgili olarak lütfen öncelikle media.anatolianroots@gmail.com adresinden iletişime geçiniz.