Orman ve Ev

Sait Faik, "Orman ve Ev" hikayesinde tasvir ettiği Dokurcun Köyü’nün ormanını gerçekten de uçsuz bucaksız, dalgalı ve derin bir denize benzetir.

İşte bu benzetmenin hikayedeki yeri ve anlamı:

Dokurcun Ormanı: Yeşil Bir Deniz

Sait Faik için deniz sadece su kütlesi değil, bir özgürlük ve sonsuzluk biçimidir. Bu yüzden Dokurcun'daki o yoğun ağaç topluluğunu gördüğünde, onu bir su dünyası gibi hayal eder:

Rüzgar ve Dalgalanma: Rüzgar estiğinde ağaçların çıkardığı sesleri ve yaprakların hareketini, denizin dalgalanmasına benzetir. Orman, tıpkı deniz gibi sürekli hareket halindedir ve kendi içinde bir uğultusu vardır.

Derinlik ve Kayboluş: Denizin dibine dalmak gibi, ormanın içine girmek de insanın içinde kaybolduğu, dış dünyadan koptuğu bir deneyimdir. Yazara göre bu orman, yeşilin her tonuyla çalkalanan bir okyanus gibidir.

Sonsuzluk Duygusu: Dokurcun ormanının yoğunluğu, insanın ufuk çizgisine baktığında hissettiği o sonsuzluk duygusunu verir.

Evin Bu "Deniz"deki Rolü

Bu benzetme üzerinden gidersek; ormanın içine yapılan Haleplizadelerin evi veya diğer yapılar, bu muazzam denizi parçalara bölen, önüne set çeken yapay adacıklar veya bentler gibidir.

Deniz (orman) herkesindir ve sınırsızdır.

Ev ise o "yeşil denizi" parselleyen, ona sınırlar çizen ve doğanın o hür akışını bozan bir unsurdur.

Yazarın Sitemi: Sait Faik, o "yeşil denizin" (Dokurcun ormanının) içine giren evleri gördükçe, insanın doğayı sadece seyirlik bir manzara ya da sahip olunacak bir mülk olarak görmesine içerler. Ona göre orman, içine hapsolunacak bir bahçe değil, içinde özgürce yüzülecek bir deniz olmalıdır.

Sait Faik'in doğayı bu kadar canlı ve "akışkan" betimlemesi, onun neden hem denizin hem de ormanın yazarı olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
#saitfaikabasıyanık #semaver #ormanveev